Çağdaş toplumların “olmazsa olmazları” vardır. Bunların başında “insan hakları ve özgürlükleri” gelmektedir. Doğa da tüm unsurlarıyla toplumun vazgeçilmezleri arasındadır. Güneş, hava, su, toprak ve bunlarla birlikte bitkiler, hayvanlar… İnsan aklı, ürettiği bilgisi ve yarattığı bilinci sayesinde dünyada kendine seçkin bir yer edinmiştir. Var olan her şeyi kendine “hizmet” için görmüş; “insan” merkezli inançlar da “Tanrı her şeyi insan için yaratmıştır” yorumunda hayat bulmuş; yer altı ve yer üstü kaynaklarını tahrip etmiş, tüketmiş ve kirletmiştir. Oysa insan, hak ve özgürlüklersiz ve doğasız yapamaz, yaşayamaz.

Çıkarlar, bencillikle beslenerek “sahiplenmeyi ve mülkiyeti” akıl dışılığa kadar vardırmıştır.

Haklar ve özgürlükler arasındaki çatışma, güçlülerin “daha da güçlenerek” sömürünün artmasına neden olmuştur. İster birey, ister özel ve tüzel kuruluşlar olsun; “hak ve özgürlük ihlallerini” çıkar amaçlı yaptıkları her yerde, özellikle “devlet güçlerini” de yanlarına alarak güçsüz ve zayıfları ezmişler, sömürülerini kesintisiz olarak sürdürmüşlerdir.

İster devlet olsun, ister patronlar, isterse din adına hareket eden tarikatlar, cemaatler olsun; “kapitalist düzen içerisinde bunlar birer işverendirler. Halkı ve emeği sömürmektedirler.” Emeğin ürettiği değeri kendi çıkarlarına kullandıkları için —güç onların elinde olduğu için— zengin daha zengin, fakir daha fakir olmakta; “gayrisafi millî hasıladan nüfusun ’si �, nüfusun �’i de pay alabilmektedir.” Hükûmet, ’nin parasını �’e bölerek “kişi başına 17 bin dolar düşüyor” demektedir. Gerçekte bu para zenginin parasıdır; yüzde seksen insanın böyle bir parası yoktur.

Enflasyon, fiyat artışı ve işsizlik üçüz kardeşlerdir. Birbirlerinden ayrılmazlar. Üçüzlerin temeli üretim yetersizliğidir. Mal darlığı içerisinde kurulu düzende “eşit, adilane” paylaşım yapılmamaktadır. Adilane ve eşit paylaşımın........

© Karadeniz'de sonnokta