Tam 25 yıl... Dile kolay, çeyrek asır boyunca bu necip milletin yüreğinde büyüttüğü, her fırtınada korumaya çalıştığı bir kor ateşti Dünya Kupası hasreti. "Milli ve yerli" naralarının göklere yükseldiği, hamaset dolu nutukların havada uçuştuğu bir iklimde, nihayet yabancı bir teknik adamın liderliğinde o heyecanlı sahneye adım atma hakkı kazandık. Sokaklar bayraklarla donatıldı, reklam filmleriyle milli duyguların en ücra köşlerine kadar dokunuldu. 80 milyon tek yürek, tek bilek oldu. Yediden yetmişe herkesin göğsü gururla kabarmıştı. **Ama ne yazık ki, bu büyük adanmışlığın karşılığı tam bir hayal kırıklığı, tam bir hüsran oldu.** Tarih bilincinden ve milli şuurdan yoksun bir kadronun ilk sınavı Avustralya karşısındaydı. Biz onları Çanakkale’den, Anzaklar’dan tanıyorduk; barışseverliğimizle kucaklamaya hazırdık. Ancak onlar sahaya Çanakkale’nin, asırlık ezikliklerinin rövanşını almak için çıkmışlardı. Bizim şöhret budalası çocuklarımız sahada uykuda gezinirken, elin oğlu maçı 2-0 bitirip üzerlerindeki asırlık kompleksi bizim sayemizde attı. "Kaza" dedik, sineye çektik ve umutlarımızı Paraguay maçına taşıdık. 80 milyon insan, sabah namazından sonra gözünü kırpmadan, kalbinin atışını adeta dünyaya duyurmak isteyecek kadar büyük bir heyecanla ekran başına kilitlendi. Sonuç mu? Daha ikinci dakikada kalemizde gördüğümüz golle 25 yıllık emek, iki dakikada kül olup uçtu! Rakip 10 kişi kalmışken, 111 dakika boyunca sahada basmadık yer bırakmaması gerekenler, ruhsuz birer gölge gibi gezindiler. Gol atamadılar,........

© Karadeniz'de sonnokta