Tarım ve Orman Bakanlığı bu ülkenin en köklü kurumlarından biridir. Cumhuriyet’in ilk yıllarından itibaren Türkiye’nin üretim gücünü ayağa kaldıran, kırsal kalkınmanın temelini oluşturan ve bir dönem “kendi kendine yetebilen yedi ülkeden biri” olarak anılmasını sağlayan en stratejik yapılardan biri olmuştur. Bir zamanlar Türkiye; buğdayından mercimeğine, nohudundan şeker pancarına kadar geniş bir üretim yelpazesiyle yalnızca kendi nüfusunu besleyen değil, aynı zamanda bölgesine örnek olan bir tarım ülkesiydi. Bugün gelinen noktada ise tablo ağırdır. Saman ithal eden, mercimek ithal eden, nohut ithal eden bir ülke gerçeğiyle karşı karşıyayız. Bu yalnızca ekonomik bir veri değil, aynı zamanda tarımsal planlamanın, kırsal politikaların ve yönetim anlayışının sorgulanması gereken bir sonuçtur. Her geçen yıl tarımda dışa bağımlılık artmakta, üretici ise daha fazla yalnızlaşmaktadır. Devlet politikaları kadar önemli olan bir diğer unsur da sahayı yöneten yerel tarım teşkilatlarıdır. İl ve ilçe müdürlükleri, yalnızca evrak düzenleyen ya da rutin işlemleri yürüten yapılar olmaktan çıkıp, üreticinin sorunlarına doğrudan müdahale eden, çözüm üreten ve sahada aktif rol alan kurumlar olmak zorundadır. Ancak bugün gelinen noktada birçok yerde tablo bunun tersidir. Kabuğuna çekilmiş, inisiyatif almayan, üreticinin sorunlarını yerinde çözmek yerine dosyalara hapsetmiş bir yapı eleştirilerin merkezindedir. Tarımın sahadaki........

© Karadeniz'de sonnokta