Karadeniz’de Ağustos ayı fındık ayıdır. Yıllarca bahçeye bakarsın. Gübre atarsın, ilaç alırsın, dal budarsın. Sabahın erken saatinde bahçeye girer, akşama kadar çalışırsın. Sonra fındık olur. Ve bütün yılın emeğinin karşılığını Fındığı Biz Üretiyoruz, Fiyatı Neden Başkaları Belirliyor? Karadeniz’de Ağustos ayı fındık ayıdır. Yıllarca bahçeye bakarsın. Gübre atarsın, ilaç alırsın, dal budarsın. Sabahın erken saatinde bahçeye girer, akşama kadar çalışırsın. Sonra fındık olur. Ve bütün yılın emeğinin karşılığını almak için piyasaya bakarsın. İşte tam burada insanın aklına tek bir soru geliyor: Fındığı biz üretiyoruz. Peki fiyatını neden biz belirleyemiyoruz? Bugün TMO’nun açıkladığı fiyat Giresun kalite için 255, Levant kalite için 250 lira. Geçen yıl Giresun kalite için fiyat 200 liraydı. “Fiyat 55 lira arttı, üretici kazandı” diyebilir miyiz? Hayır. Çünkü geçen yıl 100 liraya aldığın şeyi bugün 130 liraya alıyorsan, cebine giren para artmış olsa bile aslında zenginleşmiş olmuyorsun. Üreticinin gübresi arttı. İşçiliği arttı. Mazotu arttı. İlacı arttı. Patoz parası arttı. Hayatın kendisi pahalandı. Üstelik Temmuz ayında yıllık enflasyon yüzde 31,75. Yani fındık fiyatındaki artış, hayatın pahalanmasının gerisinde kalıyor. Üretici daha çok para kazanıyor gibi görünüyor ama aslında daha fazla harcıyor. Asıl mesele burada. Üretici neden bekleyemiyor? Çünkü üreticinin borcu var. Fındığı topladıktan sonra işçinin parasını vermek zorunda. Gübreci bekliyor. Mazotçu bekliyor. Esnaf bekliyor. Evde çocuk bekliyor. Üretici bu nedenle fındığını üç ay, beş ay bekletemiyor. Paraya ihtiyacı olduğu........

© Karadeniz'de sonnokta