Ik ben een kind van de staat

Columnist en maatschappelijk werker

Afgelopen week bood staatssecretaris Claudia van Bruggen namens het kabinet excuses aan de vijftienduizend zogenoemde afstandsmoeders: ongehuwde meisjes en vrouwen die tussen 1956 en 1984 door kerken, familie, hulpverleners en de Raad voor de Kinderbescherming onder druk werden gezet om hun pasgeboren kind af te staan.

Een vriendin appte me: “Wat doet dit met je?”

“Niets,” antwoordde ik.

Mijn geboorte achter het barbaarse witte laken kan ik me tenslotte niet herinneren. Dat stuk primitief linnen was onderdeel van een hardvochtig beleid. Ongehuwde moeders mochten tijdens de bevalling geen enkel contact hebben met hun baby. In mijn geval was dat in 1968. Kerken, familieleden, maatschappelijk werkers en zelfs de Raad voor de Kinderbescherming vonden dat ik niet hoefde te zien uit wie ik werd geboren. Mijn moeder mocht evenmin weten wat er uit haar lichaam kwam. Sommige ongehuwde vrouwen werden tijdens de bevalling zelfs geblinddoekt.

De vergelijking met de Emmy Award-winnende The Handmaid’s Tale dringt zich op. In die dystopische wereld zijn vrouwen al hun rechten kwijt. Vruchtbare vrouwen worden gedwongen kinderen te baren. Net als in Nederland werden daar speciale huizen voor ingericht. Net als in Nederland was het systeem volledig georganiseerd rond het afpakken........

© Joop