Tussen geopolitiek en puin: 90 miljoen Iraniërs

Innovatiemakelaar en toezichthouder

Tien dagen geleden sloot ik mijn vorige column – De grap die werkelijkheid werd – nog af met een klein sprankje hoop. Niet omdat de situatie goed was, maar omdat er ergens diep van binnen nog de mogelijkheid bestond dat deze oorlog niet volledig uit de hand zou lopen.

Die hoop is inmiddels verdwenen.

Niet alleen vanwege de duizenden doden die deze oorlog inmiddels heeft geëist. En laten we eerlijk zijn: het zijn zelden generaals, militairen of oorlogsstokers die onder het puin vandaan worden gehaald. Het zijn gewone mensen. Kinderen. Zoals die 168 meisjes op een school in Minab. Een tragedie waarover onlangs zelfs in de Nederlandse pers nieuwe informatie naar buiten kwam dat de aanval mogelijk door Amerikanen werd uitgevoerd.

Een detail in een oorlog die inmiddels zo groot is geworden dat zelfs zulke cijfers haast achteloos worden uitgesproken.

Mijn hoop is ook niet verdwenen door de verwarrende politieke communicatie vanuit Den Haag. Eerst was het verhaal dat Nederland nog moest nadenken of we überhaupt mee zouden doen. Maar vreemd genoeg mocht het fregat Evertsen ondertussen alvast met de Fransen meevaren. Daarna werd het ineens een besluit om Franse schepen te “beschermen”. En nog geen dag later heette het plots een “nadrukkelijk defensieve inzet”.

Wat dat precies betekent, weet inmiddels niemand meer. Ministers spreken elkaar tegen, staatssecretarissen geven hun eigen interpretatie en de premier voegt daar weer een nieuwe uitleg aan toe. Het resultaat: veel woorden, maar niemand die nog kan uitleggen waar Nederland eigenlijk precies aan meedoet.

Het doet me denken aan........

© Joop