Vijftig kinderen en een land dat zichzelf is verloren

Filosoof en journalist

Een paar maanden geleden schreef ik op dit platform dat protesteren tegen vluchtelingen Nederland op zijn lelijkst laat zien. Ik dacht eerlijk gezegd dat we toen de bodem wel hadden bereikt maar ik bleek het mis te hebben. Ik bleek naïef omdat ik geloofde dat er een ondergrens is, maar radicaalrechts heeft geen morele ondergrens. In Den Bosch worden inwoners geïntimideerd omdat ze niet uitgesproken tegen een asielzoekerscentrum zijn. Laat die zin even bezinken. Niet omdat ze iemand bedreigen. Niet omdat ze geweld gebruiken. Niet omdat ze anderen hun wil opleggen. Nee, omdat ze weigeren mee te doen aan de misplaatste, collectieve verontwaardiging die als brandstof dient voor domrechts geweld. Dat is geen protest meer van bezorgde burgers maar sociale intimidatie door dom volk dat zich laat leiden door haat en leugens.

Vijftig kinderenIn een gezonde democratie mag je van mening verschillen over migratie. Je mag vinden dat een gemeente de opvang niet aankan. Je mag kritiek hebben op het asielbeleid. Dat hoort allemaal bij een vrije samenleving. Maar een vrije samenleving houdt op vrij te zijn zodra burgers bang worden om hardop te zeggen dat vluchtelingen óók mensen zijn. En waar gaat het hier eigenlijk over? Over vijftig kinderen. Geen vijftig criminelen. Geen vijftig terroristen. Geen invasieleger. Vijftig kinderen die afhankelijk zijn van volwassenen om hen te beschermen tegen oorlog, geweld of vervolging. Kinderen die niet hebben........

© Joop