Spelpolitie of nazi-software?

Live cartoonist, striptekenaar en animator

Toen ik een jochie was, dacht ik dat we ons in een zich steeds maar versnellende ontwikkelende wereld bevonden die onze mogelijkheden alsmaar vergroot, onze welvaart doet groeien en wellicht onze “evolutie” versnelt, als het niet door lering en stimulans is, dan wel door genetische manipulatie met zoiets als CRISPR-cas. Nee, nu nog niet hoor, maar de SF-films in mijn hoofd spelen alle scenario's al af. Wanneer we een beetje ervaring opdoen en we zien dat de destructieve effecten van technologie minstens zo groot kunnen zijn als de voordelen komen we een beetje tot bedaren en wankelen we voortaan tussen voorzichtig optimisme en algehele paniek. De laatste paniek die ik voorbij zag komen gaat over Mythos, nietsontziende analyse-AI die razendsnel alle gaten in andere software vindt. In de handen van hackers zou dit de sleutel tot elke deur of kluis betekenen, begrijp ik uit de paniekverhalen. Stiekem geniet ik daarvan omdat ik het AI-positivisme of -relativisme niet deel, ik heb te veel SF gekeken om op onbegrepen techniek te vertrouwen. Niet alleen AI kan in de glazen bol kijken. Vroeger werkte ik met codekloppers en die werden zenuwachtig als je het over een “fuzzy”-probleem had, een softwareprobleem of bug die niet te vinden is en zich random lijkt voor te doen. Onvoorspelbaar dus en meestal ging het dan fout bij een presentatie, we hadden het ook over Murphy's law in deze, alles wat fout kan gaan, gaat op een keer fout. Nu hebben we software die sneller betere software schrijft dan wijzelf en zich niet laat verwijderen, liegt en chanteert.

InformatieModerne tekst-app’s vinden we fantastisch, want we kunnen kletsen met en op elk apparaat. Ook daarvan vermoedde ik als kind dat het de sleutel zou zijn tot een........

© Joop