Niet de nacht, maar de godganse dag

Visiting professor Duke University, North Carolina

Een hete dag, begin augustus. Op pad met de hond. Dichtbij huis blijven want het is voor het dier te heet om rond te banjeren. Een geanimeerde, eenzijdige (tenminste zo lijkt het) conversatie tussen mij en de hond die aan elk ganzenveertje moet ruiken, en dol is op hun poepjes. Kennelijk wordt deze conversatie opgevat als een uitnodiging, want opeens hoor ik een mannenstem lachen. “Wat een grappige hond”. Ik schrik op. Een vent die uit het portierraam van een slordig geparkeerde SUV hangt. Ik ga sneller lopen. Die reclame van Sire over “zomaar met een vreemde een praatje maken op straat”? In welk universum leven die lui?

In het park op een bankje, die vent met zijn grote herdershond die steeds vrouwen aanspreekt. Ik groet netjes en doe alsof ik zijn woorden niet hoor. Hij loopt verder. Bij de twee jonge vrouwen die onder een boom chillen houdt hij halt. Ze doen alsof ze hem niet zien. Even later stoppen er twee chaps op fatbikes bij de meisjes. Brutaal roepen en joelen ze naar de meisjes. De dames vluchten op een draf het park uit.

Drie vrouwen die op ordinaire zomerdag niet veilig zijn. Overdag! De hele dag! Niet alleen in de nacht, als ze na een avondje stappen naar huis keren. Dus waarom EIST men alleen DE NACHT OP? Moeten vrouwen niet altijd 24/7, dag-in-dag-uit veilig zijn?

Gedraag je niet als een sletHoelang ben ik, vrouw, nu van middelbare leeftijd, al niet bang of op mijn hoede? Neen, ik ben geen blonde stoot. Of uitzonderlijk mooi. Maar toch heb ik vanaf mijn tiende jaar last. Ik weet nog hoe wij, allemaal nichtjes en vriendinnen in het Amsterdam van begin jaren 80, voor we naar de disco vertrokken, allerlei........

© Joop