Vele Nederlanders, waaronder ikzelf, hebben in de vorige eeuw 12 maanden of meer voor koningin en vaderland in modieus groen de heide “veilig” gemaakt. Nederland besteedde in die jaren tussen de 2 en 3% van het BNP aan defensie, met incidentele uitschieters tot boven de 3%. Dat was, in een tijd dat grote delen van de huidige EU en NATO tot de vijand behoorden, genoeg om een Derde Wereldoorlog te voorkomen.

In die tijd was er ook nog geld voor een ruimhartig sociaal beleid, had in veel gezinnen maar 1 van beide partners een betaalde baan, hadden we buurthuizen en sporthallen met fulltime betaald personeel i.p.v. vrijwilligers, waren er goede snelwegen, betaalbare treinen, voldoende buslijnen, ambitieuze bouwprojecten zoals de deltawerken, ruimhartige ontwikkelingshulp en woningen die ook voor een gewone arbeider betaalbaar waren. Ons leger had destijds bijna 1000 gevechtstanks, meer dan 250 straaljagers en genoeg fregatten om af en toe een paar in onderhoud te kunnen nemen zonder dat de marine met niet werkende kanonnen de halve wereld over moest varen. Of mijn generatiegenoten en ik ooit "de Rus" hadden kunnen stoppen zal eeuwig de vraag blijven. Voor minder heroïsche types als ikzelf is dat een eeuwige zegen die de Oekraïense mannen (en veel vrouwen!) niet is gegund.

De koude oorlog ging, de vrede kwam en met de vrede nam onze materiële welvaart gigantisch toe. In veel gezinnen gingen beide partners werken en steeds meer van onze goederen werden voor een appel en een ei in Azië geproduceerd, waarmee China op de kaart werd gezet. Vaak voelt het voor een deel van Nederland niet alsof we het echt beter hebben gekregen. Iedere regering lijkt te moeten beknibbelen op wat er voor gewone burgers beschikbaar is. De generatie van mijn ouders (doodnormale arbeiders) kon gewoon een huis kopen, een auto voor de deur zetten, nog gratis parkeren, had gemeentelijke zwembaden om de hoek en........

© Joop