ÖMRÜ iri sözler söylemekle geçmişti. Şöyle yanlamasına oturur, derin nefes alır, etraftakileri inceden inceye süzer, beklentiyi yükseltirdi.

Çevrenin henüz hazır olmadığına kâni olursa susar konuşmazdı. Kurduğu cümlelerden sonra o hafif müstehzi ve zafer kazanmış bir komutan tavrını takınır dinleyicileri incelerdi.

Sözlerinde parça tesirli bir bomba etkisi olmasını isterdi.

Anlatacağı konu sıradan bile olsa dünyanın en büyük meselesi gibi takdim etmeyi önemserdi.

Büyüklenmeyi severdi. Bunu da sözleriyle yapardı. Böyle yaşadı.

SIRTINDA söz heybesiyle dolaştı durdu.

Sorulara muhatap oldu. Onları uzun uzun cevapladı.

Öyle ki soranlar bile verdiği cevaplardan bitap düşerdi. İçlerinden “Keşke sormaz olaydık” diyenler az değildi.

BÜYÜK konuşmayı severdi. İlk kez kendisi bu meseleyi anlatıyor ve mühim bir konuyu açıklıyor havasına bürünürdü.

Zamanla sözler yoruldu. Kendisi de halsiz düştü.

Diline kelimeler konmaz oldu. Cümlelere yabancılaştı.

Merak edenlere “Kelimeler benden çekildi ben de onlardan” derdi.

“Sırtımdaki söz heybesi boşaldı artık” diyebiliyordu ilave olarak sadece.

Sonra susmaya başladı.

ESKİ halini bilmeyenler ona ‘Suskun Âdem’ diyorlardı.

Ben ise bu cümleyi küçük bir revizeye tâbi tutuyor ve........

© İstiklal