“AYYÜZLÜM” demiştidaha ilk doğduğu anda…

Gerçekten de ay gibi parlak ve yüreği aydınlatan bir bakışı vardı.

Nefesi olmuştu ailenin…

Dedeleri Çanakkale’den dönemeyenlerdendi. Gaip idi.

Ne mübarek bedeni bulunabilmiş ne de kendisinden bir haber alınabilmişti.

Yıllarca bir umut taşımışlar ama yaşanan zaman dilimi bir insan ömrünü aşınca acılarını toprağa sırlamışlardı.

MEHPÂRE hakikaten farklıydı.

Büyüdükçe cevheri açığa çıkıyor başta ailesi olmak üzere herkesi gönendiriyordu.

Sessiz, sedasız ve edepliydi.

Şehit olduğu umulan Harun baba ismi Hayriye olmasına rağmen eşine “Mehpârem” diye hitap edermiş.

Eşinden aldığı karşılıksa daima “Ay yüzlüm” olurmuş.

ASKER ocağına giderken herkesle vedalaşıp sıra eşine, Mehpâre’sine gelince kulağına sadece onun duyabileceği şekilde “Hissim hissine denk olsun” demişti.

Bütün acılara ve gaip oluşunun verdiği içsel ıstıraba işte bu cümleye yaslanarak dayanıyorlardı.

Hissini hissine denk tutuyorlardı.

İŞTE yeni doğan evlada bırakılan “Duygu mirası” buydu.

Gençliği delişmendi. Ele avuca sığmadı.

Ama kimseyi de utandırmadı.

Bazılarının “Zamane çocuğu” şeklinde tanımlamış olmasının sebebi hiçbir duygusunu gömmemesiydi.

Mehpâre”nin........

© İstiklal