Ülkemizde tarımı revize edecek, üretim ve satış modellerini belirleyecek yasal mevzuat boşluğu bulunmaktadır. Tarım Yasası ve onları bir araya getirecek kooperatif mevzuatı mutlak surette yenilenmelidir. Hayalci ve çiftçiyi meşgul eden tarım modelleri yerine “iyi tarım” modeli uygulanmalı, kapsamı genişletilmeli ve iyi tarım uygulayıcıları çok

iyi denetlenmelidir. Çiftçinin desteklenmesinde doğrudan destekleme gibi haksız modeller yerine, üretimi yapılan ürün bazlı destekleme yapılmalı ve üretim yapana

Tarıma alt yapı desteği veren kamu güçlerinin aktif olarak devreye alınması gerekir. Suyun yönetiminin doğru yapılması, çiftçinin sudan en iyi ve en verimli şekilde istifadesi sağlanmalıdır. Toprak ıslahı, erozyon kontrolü ve drenaj yönetimi konusunda yetkililerin aktif desteği ve katkısı sağlanmalıdır. Meteorolojik veriler çiftçiye en hızlı bir şekilde iletilmelidir. Çiftçinin en önemli sorunlarından birisi bilgi sorunudur. Çiftçi bilgiye ulaşmakta sorunlar yaşamaktadır.

Çiftçi hiçbir şekilde Tarım Araştırma Kuruluşlarından veya üniversitelerden bilgi alamamaktadır. Bilgiyi atalardan gelen tecrübe, ile yurt dışına gidip gelen ve bilgiye ulaşmakta sorun yaşamayan büyük çiftçilerden edilmektedir. Bu nedenle, çiftçinin bilgiye kolayca ulaşabileceği bilgi sistemi kurulmalı ve üniversite bir şekilde sahaya indirilmelidir.

Çiftçi çocuklarını bile tarım sektöründe tutmakta sorunlar yaşamaktadır. Bu nedenle, gençlerin tarımda tutulmasının bir yolu bulunmalı, özendirici teşvik sistemi geliştirilmelidir. Gençler için büyük sermaye gerektirmeyen üretim modelleri geliştirilmelidir. Çiftçi eğitimli ara eleman bulmakta sorun yaşamaktadır. Ülkemizde

arazi tesisinden, ağaç bakımına, budamadan, ilaçlamaya, aşılamadan, hasada kadar geçen süreçte çalışabilecek kalifiye eğitimli tarım çalışanı yoktur.

Hem bu ihtiyacı karşılayacak hem de tarım tasarımı yapabilecek ve kaliteli etiketler hazırlayabilecek tarım tasarımcı ve grafikerlerin eğitiminin verileceği “Tarım Meslek Liseleri” açılmalı veya sayısı artırılmalıdır. Türkiye’de bulunan Tarımsal Araştırma Kuruluşları, verimli olmadığı gerekçesi ya kapatıldı, kapatılmak üzeredir. Meksika da sadece Avokado ile ilgili araştırmalar yürüten yüzlerce araştırma enstitüsünün olduğu bilinmektedir. Bu nedenle, mevcut araştırma kuruluşları mutlak surette ıslah edilmeli, çalışanları çiftçi ile buluşturulması ve çiftçi ile iş birliği yapmalarının yolları bulunmalıdır. Bu kuruluşlar tohumculuk ve fidancılık konusunda faaliyet yürütmeye teşvik edilmelidir.

Köye Yönelik Hizmetler Müdürlüğü kapatıldı ve tüm varlıkları ile birlikte önce Özel İdare Müdürlüklerine, sonra da Özel İdare Müdürlüklerinin kapatılması ile Büyükşehir Belediyelerine devredildi. Ancak bugüne kadar ki uygulama bu modelin işlemediğini gösterdi. Tarımın üstlendiği üretim fonksiyonu ile ilgili talepleri ivedidir. Gecikmeye tahammülü yoktur.

Büyükşehir Belediyeleri tarımın ivedi taleplerine gerektiği an cevap verecek yapılanmayı oluşturmamıştır. Bu nedenle, Köye Yönelik Hizmetler Müdürlüğü revize edilmek suretiyle yeniden tarımın, köyün ve kırsalın hizmetine sunulmalıdır.

Türkiye’de Ziraat Mühendisliğinin en önemli görevi çiftçiye daha çok ilaç, daha çok gübre kullandırma faaliyeti şeklinde sürdürülmektedir. Çiftçi bu kısır sarmaldan mutlak surette kurtarılmalı, ihtiyacı kadar ilaç, ihtiyacı kadar gübre kullanabileceği bir yapılanmaya gidilmeli ve ziraat mühendislerini asli görevlerine döndürecek bir sistem oluşturulmalıdır.

© İstiklal