14 Mart Tıp Bayramı dolayısıyla başta hekimlerimiz olmak üzere tıp öğrencilerimizin ve bütün sağlık çalışanlarımızın bayramını gönülden tebrik ediyoruz.

İyi ki varlar… Allah eksikliklerini göstermesin…

İnsan hayatına dokunmak, bir kalbin yeniden sevinçle atmasına vesile olmak, bir annenin, bir babanın, bir evladın gözlerindeki beklentiyi yeniden filizlendirmek… İşte doktorluk mesleği tam da böyle bir meslektir. Beyaz önlük yalnızca bir kıyafet değildir; sorumluluğun, merhametin ve insan hayatına duyulan saygının sembolüdür.

Gece yarısı çalan bir telefonla uykusundan uyanan, bayram gününde ameliyathaneye koşan, bir hastanın iyileştiğini gördüğünde bütün yorgunluğunu unutan nice hekimimiz var. İşte bu yüzden doktorluk yalnızca bilgiyle değil; vicdanla, sabırla ve gönülle yapılan bir meslektir.

Elbette hayatın her alanında olduğu gibi sağlık camiasında da farklı örneklerle karşılaşmak mümkündür. Ancak özellikle belirtmek gerekir ki kötü ve çirkin davranışlar, doktorluk gibi yüce bir mesleğe yakışmaz. Bu tür örnekler istisnadır ve sağlık ordusunun büyük çoğunluğunu asla temsil etmez.

Bugün, sinema tarihinin unutulmaz yapımlarından biri olan “İyi, Kötü ve Çirkin” filminden esinlenerek; doktorluk mesleğinin iyilerini, kötülerini ve çirkinlerini ele almak istiyoruz. Amacımız karalamak değil; güzel örnekleri öne çıkarmak ve mesleğin gerçek değerini hatırlatmaktır.

ÖNCE İYİLERDEN BAŞLAYALIM

Kırk yılı aşan gazetecilik hayatımda sağlık alanını yakından takip etme fırsatım oldu. Anadolu Ajansı’ndaki görevim sırasında bir dönem Sağlık Bakanlığı muhabirliği yaptım. Bu vesileyle çok sayıda hekim tanıdım; bazılarıyla dostluklar kurduk.

Şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki bu mesleğin gerçek yüzü fedakârlıktır.

Gerçek bir hekim için hasta bir müşteri, bir dosya numarası değil, Allah’ın kendisine emanet ettiği bir candır.

Vicdanı cüzdanından önce gelir.

Hastasını güler yüzle karşılar, derdini sabırla dinler, çözüm........

© İstiklal