Bir öğrenci uçağın hidrolik sistemini ezbere anlatabilir. Pompanın çalışma prensibini, rezervuarın görevini, sistemin hangi basınçta çalıştığını bilir. Sınavdan 90 da alabilir.

Peki önüne gerçek bir bakım dokümanı koyduğunuzda ne olur?

İşte havacılık eğitiminde asıl tartışmamız gereken mesele burada başlıyor.

Yıllarca uçak bakım sahasında çalıştıktan sonra sınıfın diğer tarafına geçtiğimde çok daha net gördüğüm bir gerçek var:

Akademinin öğrettiği havacılıkla sahanın beklediği havacılık arasındaki mesafeyi azaltmak zorundayız.

Çünkü uçak bakımında bir şeyi bilmekle o bilgiyi sahada kullanabilmek aynı şey değil.

Saha Sizden Tanım İstemez

Üniversitede doğal olarak teoriyi öğretiyoruz.

Uçağın sistemlerini, aerodinamiği, elektriği, elektroniği, bakım uygulamalarını anlatıyoruz. Bunların tamamı gerekli. Sağlam bir teorik temel olmadan nitelikli bir teknisyen yetiştirmek mümkün değil.

Ancak sektörün kapısından girdiğiniz anda oyunun kuralları değişiyor.

Karşınızda artık sınav kâğıdı değil, gerçek bir hava aracı bulunuyor.

Bir bakım görevi var.

Ve en önemlisi, yapılan işlemin bir sorumluluğu var.

Sahada kimse teknisyene: “Bu sistemin tanımını yazınız.” diye sormuyor.

Bunun yerine önünüze bir iş geliyor ve sizden doğru teknik dokümana ulaşmanız, prosedürü anlamanız ve işlemi emniyetli şekilde gerçekleştirmeniz bekleniyor.

AMM, SRM, IPC, CMM gibi dokümanlar bu nedenle yalnızca eğitimlerde isimlerini öğrettiğimiz kısaltmalar olmamalı.

Öğrenci bunlarla çalışmayı öğrenmeli.

Teknik İngilizce de aynı şekilde yalnızca geçilmesi gereken bir ders olarak görülmemeli.

Çünkü sahaya çıktığınızda karşınıza çıkan teknik dokümanın İngilizcesi, sınıfta çözülen klasik gramer sorularından oldukça farklı bir dünyadır.

Diploma Önemli, Ama Tek Başına Yeterli Değil

Burada üniversite eğitimini değersizleştiren bir noktaya gitmek büyük hata olur.

Tam tersine, sektörün güçlü teorik altyapıya sahip mezunlara ihtiyacı var.

Ancak diploma ile mesleki yetkinliği birbirinden ayırmamız........

© İstiklal