Eskiden hamamlarda sabun ve şampuan yerine “kil” denilen bir toprak kullanılırdı. Adamın biri böyle bir zamanda hamam gitmiş ve hamamcı buna yıkanması için bir parça kil vermiş. Adam kili eline alır almaz müthiş bir koku hissetmiş. Kile eğilerek: “Ey Kil! Sen misk misin anber misin? Ne kadar güzel kokuyorsun” demiş. Kil adama: “Ben ne miskim ne de anberim. Ben bir gül ağacının altında bulunan bir topraktım” Adam tekrar kile dönerek: “Peki neden bu kadar güzel kokuyorsun?” dediğinde kil şöyle cevap vermiş: “Ben gül ağacının altında olduğum için gül terlediğinde terleri bana dökülürdü. Yağmur yağdığında onun yapraklarından süzülen damlacıklar bana dökülürdü. Onun için gül gibi güzel kokmaktayım” şeklinde cevap verir.

Gül ağacının altındaki toprak gibi insanın iyi kimselerle beraber olması her zaman için ona güzel şeyler kazandırır. Kötü ahlaklı biri ise bu ahlakından kurtulur ve ahlakı güzelleşir. İyilikler ve kötülükler bulaşıcıdır denilir. Yani insan iyi kimselerle birlikte olduğunda onlardaki iyi özellikler kendisine de geçer. Kötü kimselerle birlikte olduğunda da onlardaki kötü davranışlar kendisine bulaşır. İnsan zamanla beraber olduğu kimseler gibi hareket etmeye başlar. “Ey iman edenler! Allah’tan korkun ve sadıklarla beraber........

© İstiklal