Dinin yapılıp yapılmaması konusunda kişileri serbest bıraktığı fiillere helal, yapılmasını bir işe nasıl başladığımız çok önemlidir. Eğer Allah’ın razı olduğu bir şekilde başlarsak o fiilden hayır teşekkül eder. Allah’ın rahmeti oraya iner. Allah’ın rahmet melekleri orayı şenlendirir. Ama Allah’ın razı olmadığı bir fiil ile başlanılır ise oradan rahmet kalkar. Allah’ın azabı oraya iner. Hatta günah çoğaldıkça oraya inen rahmet kalktığı gibi Allah’ın azabı da iner.

Önceki ümmetlerin helak olmalarında onların işlemiş oldukları günahlar etkili olmuştur. “İnsanların kendi ellerinin (irade ve ihtiyarlarıyla) yaptıkları işler (günahlar) yüzünden, karada ve denizde fesad meydana çıktı ki, Allah, işledikleri günahlardan bir kısmının cezasını (dünyada) onlara taddırsın. Olur ki (küfürden ve işledikleri günahlardan tevbe ederek) dönerler.” (Rum: 41) Ayet-i kerimesinde buyrulduğu gibi insanların işlemiş oldukları günahlar, insanların içerisinde yaşadıkları coğrafyadaki düzeni de bozabilmektedir. Hatta o günahlar belli bir seviyeye geldiğinde o toplum helak olmaktadır.

Salih (as)’ın peygamber olarak gönderildiği Semud kavmi işlemiş oldukları günahlar sebebi ile helak olmuşlardı. Allah’ın azabı onların üzerine inmişti. Semud kavminin yaşadığı yer su içtikleri su kuyusu günümüze kadar varlığını devam ettirmiştir. Peygamber (sas) Tebük seferine giderken o bölgeden geçmek zorunda kalmışlardı. Peygamber (sas) o bölgeye geldiklerinde orduya dönerek: “Bu bölgeden hızlıca geçin. Burada oturmayın, dinlenmeyin, kuyudan su almayın, ondan içmeyin” buyurmuştu. Sahabeden bazıları: “Ya Resulallah! Biz o kuyudan su aldık ve onunla hamur yaptık” dediklerinde Hz. Peygamber (sas) o hamurları da attırmıştı.

Hz. Peygamber (sas) benzer bir uygulamayı, Fil suresinde bahsedildiği gibi Ebrehe ve askerlerinin helak olduğu yerden geçerken de yaptırmıştı. Bu iki uygulamayı göz önünde bulundurduğumuzda şöyle bir sonuca ulaşmaktayız: “Bir yere Allah’ın azabı indiğinde sadece oradaki kavmi helak etmekle kalmıyor o azabın etkisi o mıntıkaya işliyor. Belki de o........

© İstiklal