"İşaret parmağınla karşındakini suçlarken dikkat et; çünkü diğer üç parmağın da seni gösteriyor." Bir garip bir millet olduk ki sormayın. Suçlu hep başkası, hain başkası, ahlaksız başkası, yalancı başkası, hırsız başkası, yolsuz başkası... Peki ya biz? Biz hep masumuz! Sanki bu ülkenin sokaklarında biz yaşamıyoruz. Sanki çocuklarımızı biz yetiştirmiyoruz. Sanki bu devleti yönetenler Mars'tan geldi. Sanki rüşveti veren de alan da biz değiliz. Sanki torpil isteyen telefonları açanlar biz değiliz. Sanki trafikte kırmızı ışıkta geçen, vergisini eksik ödeyen, kamu malını kendi malı gibi kullanan, işini savsaklayan insanlar başka bir gezegenden gelmişler.

Sahi biz, ne zamandan beri aynaya bakmayı bıraktık? Ne zaman herkes kendi vicdanını beraat ettirip de başkalarını mahkûm etmeye başladı? Bugün herkes ahlâk dağıtıyor. Herkes adalet vaaz ediyor. Herkes dürüstlük nutku atıyor. Ancak mesele kendi vicdanı ile hesaplaşmaya gelince ortalık sessizliğe bürünüyor. Çünkü başkasını suçlamak kolaydır. Kendini sorgulamak ise vicdan ister, karakter ister, empati ister.

Bugün sosyal medyada en çok satılan şey öfkedir. En çok alkışlanan şey hakaret... En kolay yapılan iş ise linçtir. Kimse delil aramıyor. Kimse vicdanını dinlemiyor. Kimse; "acaba ben de yanlış yapıyor olabilir miyim?" diye sormuyor. Herkes savcı, herkes hâkim, herkes infaz memuru... Ama nedense ortada tek bir sanık yok! Çünkü herkes kendisini masum ilan etmiş. Bir siyasetçiyi........

© İstiklal