İnsan, doğası gereği tanıdık olanın güvenli kollarına sığınır. Alışkanlıklar, hayatımızın görünmez ipleri gibidir; bizi bir düzene bağlar, adımlarımızı öngörülebilir kılar. Ancak değişim, bu ipleri birer birer koparır ve bizi belirsizliğin uçsuz bucaksız boşluğunda bırakır. Değişim korkusu, işte bu boşlukta belirir. Tıpkı bir ip cambazının, alıştığı ipin artık yerinde olmadığını fark ettiği o anki tereddüt gibi, değişim de bizi dengesizleştirir. Peki, neden bu kadar korkarız değişimden? Ve bu korku, bizi nereye götürür?
Değişim korkusunun kökleri, insanın hayatta kalma içgüdüsüne dayanır. Bilinen, test edilmiş ve güvenlidir; bilinmeyen ise tehditlerle doludur. Atalarımız için yeni bir bölgeye adım atmak, vahşi hayvanlarla veya bilinmeyen tehlikelerle karşılaşmak anlamına gelebilirdi. Bugün, fiziksel tehlikeler yerini modern dünyanın belirsizliklerine bıraksa da, beynimiz hâlâ aynı ilkel tepkileri verir. Yeni bir iş, taşınma, teknolojiye uyum sağlama veya toplumsal düzenin değişmesi… Hepsi, alıştığımız zeminin kayganlaşması demektir. Bu kayganlık, sadece alışkanlıklarımızın değil, kimliğimizin de tehdit altında olduğu hissi uyandırır. Çünkü biz, alışkanlıklarımızla tanımlanırız; sabah kahvemizi aynı fincanda içmek, her akşam aynı yoldan eve dönmek, hatta aynı fikirleri savunmak… Bunlar,........

© İstiklal