Suriye’nin kuzeydoğusunda yıllardır süregelen ayrılıkçı hayallerin, Şam’daki yeni yönetimin kararlı askeri hamleleri ve Ankara’nın stratejik ağırlığıyla birer birer kumdan kalelere dönüşmesi, aslında bölgesel jeopolitiğin kaçınılmaz bir sonucudur. Cumhurbaşkanı Ahmed el-Şaraa liderliğindeki yeni Suriye hükümeti, ülkenin can damarı sayılan petrol yataklarını, barajları ve bereketli tarım arazilerini yeniden merkezi otoritenin şemsiyesi altına alırken, yalnızca askeri bir başarı değil, aynı zamanda küresel güç odaklarına karşı büyük bir egemenlik galibiyeti elde etmiştir.

Başlangıçta çatışmadan kaçınan ve YPG’yi devlet mekanizmalarına entegre etmeye çalışan Şam’ın uzattığı barış elinin bir "zayıflık" olarak okunması, YPG/SDG liderliğinin yaptığı en büyük tarihi hataydı. Özellikle Rakka ve Deyrizor gibi bölgelerde Arap aşiretlerinin YPG tahakkümüne karşı başlattığı halk ayaklanmaları, bu yapının bölgede iddia edildiği gibi demokratik bir karşılığı olmadığını, aksine dış destekli bir "işgal gücü" gibi algılandığını sahada açıkça kanıtladı.

​Bu süreçte unutulmaması gereken........

© İstiklal