iyi insan olmak çoğu zaman bir erdem olarak görülür. anlayışlı olmak, empati kurmak, kırmamak, idare etmek… toplumda “iyi insan” denildiğinde akla gelen özellikler genellikle bunlardır. ancak birçok kişi zamanla şunu fark eder: iyi olmak her zaman huzur getirmez. bazen tam tersine, insanı yoran ve inciten bir hâle dönüşür.

Bu durum, iyiliğin kendisinden değil; iyiliğin sınırlarının çizilememesinden kaynaklanır.

İyi insanlar çoğu zaman başkalarının duygularını kendi duygularının önüne koyar. Karşısındakini üzmemek için susar, ortamı germemek için geri çekilir, sorun çıkmaması için katlanır.

Başta bu davranışlar “olgunluk” gibi görünür. Ancak uzun vadede kişi, kendi ihtiyaçlarını sürekli ertelediğini fark eder. İyilik, kendini feda etmeye dönüştüğünde can yakmaya başlar.

İyi insanlar genellikle........

© İstiklal