Şairler eğer kendilerini, yani nefislerini düşünmeden ve benliklerini bir kenara atarak yazıyorlarsa, hem Şair Fuzûlî ve hem de Şair Bâkî gibi düşünmek ve öylece yola devam etmek durumundadır.

Ben de aynı bu durumdayım ve elhamdülillah kendimi bir tarafta Şair Fuzûlî ve diğer taraftan Şair Bâkî gibi hissederek yazıyorum.

Başka türlü yazılmaz çünkü.

Kendime şöyle sesleniyorum:

“Yaz, söyle ve haykır Ey Kitapçı Baba, bir Fuzûlî, bir Bâkî gibi.”

İşte bu bakışla yazılmış yepyeni iki şiirim.

*"Söylesem tesiri yok,

Söz dinlemez toplum, ahali.

Mal, mülk cümlesinin hayali.

Sözüm gitse de boşa, Fuzûlî.

Gönlümün sesini dinledim.

Hiç kaale almadılar şiiri.

Belki yoktu hiçbir tesiri.

Yazarken ben bunca eseri.

Gönlümün sesini dinledim.

Yazıp söylerken çok bunaldım.

İki arada, bir derede kaldım.

Kendi kendime karar........

© İstiklal