Bismillahirrahmanirrahim

Gören duyan da aileyi ben bu hâle getirdim sanacak…

Aile bakanımız, bugün hanelerin yüzde 57’sinde çocuk bulunmuyor. Bunu değiştirmemiz lazım. Aile bizim en güvenli limanımız demiş…

Dostum Şakir’le birbirimize bakıyoruz. Sebastian’ın yerine geldik. Çay içip “İndim dereye taş bulamadım.” türküsü açacak ve oynayacağız.

Şakir, “Çörçil var mı Sebo!” diye bağırıyor.

Sebastian o bilindik espriyi yapıyor.

Kendi esprisine sadece kendisi gülüyor.

Tık tık Necati huyumuzu bildiği için türkümüzü açıyor. İki tur dönüp nefes nefese yerimize oturuyoruz. Şakir’in alnı boncuk boncuk terlemiş.

Yorgun dostum bir süre anlam veremeyen gözlerle etrafa bakıp “Bu kadar derdin arasında biz neden oynadık ki?” diyor.

-Mihail olan! Adına “karnaval” dediği bir teorisi var. Mesela bir olgu karşısında izah edemeyecek kadar çaresiz kaldığında “O zaman dans!” diyorsun. Bir rahatlama geliyor.

Kısa bir sessizlik oluyor...

Necati bir şey deniyor olacak ki, türkü bir daha çalmaya başlıyor.

Hadeee, kalkıp bir tur daha dönüyoruz.

Şakir soluk soluğa sesleniyor, “İhtiyarlıyoruz artık! Umreye mi gitsek! Ya da dur önce Bişkek’e gidelim! Mezuniyetin 20. yılını kutlamaya. Sonra umreye gideriz ha, ne dersin?”

O sırada dükkâna iki genç kız geliyor. Bir masaya oturuyorlar. Sebastian ciddiyetini takınıyor. Necati gidip klasik müzik........

© Internethaber