Bir taziye dönüşündeydik sanki. Kapının önünde kalabalık bir insan topluluğu, hatır istiyor, uğurlanıyordu. Köydeydik. Yağmur vardı, çamur vardı; çocukluğumdan kalma bir akşam gibi… Yaklaştıkça fark ettim ki bu insanlar, artık hayatta olmayan aile büyüklerimizdi. Birbirlerine sarılıyor, ağlaşıyorlardı. Gözyaşları toprağa düşüyordu; sanki toprak onları tanıyor, sessizce bağrına basıyordu.

O an içimde beliren kederin sebebini tam olarak tarif edemiyorum. Bir şey olmuştu; adı konmamış ama ağır. Kılık kıyafetlerinden, duruşlarından, bakışlarından… Hepsini tanıdım. Meğer insan, unuttuğunu sandığı yüzleri bir rüyada yeniden görünce, ne çok özlediğini anlıyormuş. Uzaktan bakarken bile hasret ağır geliyordu insana.

Yanlarına sokulmak istedim. Bir omza dokunmak, bir........

© İnsaniyet