caddelerimizi otlar kaplayacak ve çatılarımıza kuşlar yuva kuracak ıssızlığın savaşıp galip geldiği sokaklar kaybedecek tüm çocuklarını o çocuklar ki çoktan yitirmişler bahçelerini birer birer çıkıp tahterevalli sıralarından ekmek kuyruklarında kaybolan arka ceplerinde taşıdıkları sapanları kırıp kuşlara ağaçlara ve dağlara küsen

elbette aklımızın almadığı şeyler var durduk yere sebepsiz yıkılan duvarlar kurduğumuz tüm hikâyelerin bir sigara dumanının dağılıp yok olması gibi delikanlılar gördüm kanları deli deli akarken alınlarını soğuk pencere camlarına dayayan kurşun ağrısı gibi taşıdıkları sızılarını kimselere göstermeden karşısına çıkan tüm aynaları birer birer kıran sonra kendi içlerine yığılan başkalarının hikâyelerinde figüran olan asla kendi hikâyelerini yazamayan hiçliğin hüküm sürdüğü çölleri........

© İnsaniyet