Yüreğimde asırlık bir yorgunluk,
Ruhum çağın günahlarıyla delik deşik.
Metropollerde kaybettik izini,
Kapatmadı yaralarımızı asrın dikiş tutmaz yamaları.
Ravzandan bir esintiye hasrettir şimdi yüreğim.
Sığındığım uykularda da göremedi seni günahkâr gözlerim.
Kuşatıldı imanımız çepeçevre bu diyarlarda.
Huzur, sadece gül bahçende mi kaldı?
Misk ü amber kokun sarsa ruhumu şifa niyetine,
Yorgun bedenim sükûnete erse yeşil kubbenin gölgesinde.
Bir muştunla sıyrılsam anlamsız ve hissiz sözlerin prangalarından,
Ecel yolumu kesmiş beklerken beni;
Son bir umut sana uzanır ellerim.
Betonlaşmış nizamların içerisinde eksilirken her gün,
Nâkıs kalan yüreğimin derinliğinde bir huzur ararım.
Sinemden........

© İnsaniyet