Muallim Naci (İstanbul, 1850 – İstanbul, 13 Nisan 1893)

1) İlâhî cihân-âferîn zü’l-celâlim

Şuhûd-î rübûbiyyetinde avâlim

2) Temâsîl-i erteng-i pür-hikmetindir

Kerîm ü kerem-dîde, mazlum ü zâlim

3) Huzurunda mahsût-i kalb ü lisânım

Hurûşân-sirişkim, perîşân-mekâlim

4) Ne hâcet var izhâr-ı acz ü niyâza

Bütün iftikarım, bütün ibtihâlim

5) Muammâ-yı dil bir garîb âferîde

Ne mecnûn ne âkil ne câhil ne âlim

6) Bilen varsa sensin nasıl nüshayım ben

Bana verdi hayret gumûz-i meâlim

7) Nasıl i’timâd eyleyim mâ-sivâya

Ki her bir demimdir dem-î intikâlim

8) Bekâ yoksa dünyâda ukbâda vardır

Benim var mı yoktur demek ihtimâlim

9) Eder rûh-i Nâcî şu ikrârı tekrâr

Masûnü’z-zevâlim, Masûnü’z-zevâlim

10) Senin lûtf-i vâlânı gözler ümîdim

Senin kurb-i â’lânı özler hayâlim

11) Şu hâlim olur belki gufrânı câlib

Olur belki gufrânı câlib şu hâlim

1) Celal (yücelik) sahibi ve cihanı yaratan........

© İnsaniyet