Şinâsi (İstanbul 1826? – İstanbul 13 Eylül 1871)

1) Hak Teâlâ azamet âleminin pâdişehi Lâ-mekândır olamaz devletinin taht-gehi

2) Hâsdır Zât-ı İlâhisine mülk-i ezelî Bî-hudûd anda olan kevkebe-i lem-yezeli

3) Eser-i hikmetidir yerle göğün bünyâdı Dolu boş cümle yed-i kudretinin îcâdı

4) İzzet ü şânını takdis kılar cümle melek Eğilir secde eder pîş-i celâlinde felek

5) Emri vech üzre yer eyler gece gündüz hareket.

Değişir tâzelenir mevsim-i feyz ü bereket

6) Pertev-i rahmetinin lem’asıdır ayla güneş Tâb-ı hışmından alır alsa cehennem âteş

7) Şerer-i heybet-i ulviyyesidir yıldızlar Anların şûlesi gök kubbesini yaldızlar

8) Kimi sâbit kimi seyyar be-takdîr-i Kadîr Tanrı’nın varlığına her biri bürhân-ı münîr

9) Varlığın bilme ne hâcet küre-i âlem ile Yeter isbâtına halk ettiği bir zerre bile

10) Göremez zâtını mahlûkunun âdî nazarı Hisseder nûrunu amma ki basiret basan

11) Vahdet-i zâtına aklımca şehâdet lâzım Can ü gönlümle münâcât ü ibâdet lâzım

12) Neş’e-i şevk ile âyâtına tapmak dilerim Anla var Hâlik’ima gayri ne yapmak dilerim

13) Ey Şinâsî içimi havf-ı İlâhî dağlar Sûretim gerçi güler kalb gözüm kan ağlar

14) Eder isyanıma gönlümde nedâmet galebe Neyleyim yüz bulamam ye’s ile afvım talebe

15) Ne dedim tövbeler olsun bu da fi’l-i şerdir Benim özrüm günehimden iki kat bed-terdir

16) Nûr-ı rahmet niye güldürmeye rûy-i siyehim Tanrı’nın mağfiretinden de büyük mü günehim

17) Bî-nihâye keremi âleme şâmil mi değil Yoksa âlemde kulu âleme dâhil mi değil

18) Kulunun za’fına nisbet çoğ ise noksanı Ya anın kahrına galib mi değil ihsanı

19) Sehvine oldu sebeb........

© İnsaniyet