Avı Alkışlayanlara Bataklığın Haritası

Belgeler saçılıyor. İsimler dolaşıyor. Listeler yayınlanıyor. Her hafta yeni bir dosya açılıyor ve dünya bir anda ayağa kalkıyor:

Sonra ne oluyor? Sonra dünya yine dönüyor.

Çünkü olan şey çoğu zaman adalet değil; toplu bir şeytan taşlama ayini. Bir günah keçisi seçiliyor, kalabalık öfkesini boşaltıyor, vicdan rahatlıyor ve herkes yoluna devam ediyor.

Ama kimse şunu sormuyor: Bu kötülük neden tekrar tekrar ortaya çıkıyor?

Çünkü insanlar avla meşgul edilirken kimse bataklıkla ilgilenmiyor.

Bu yazı, bataklığın haritasıdır. İsimli, belgeli, tarihli, rakamlı.

Önce Bu Sabitlenecek: Çocuk Rıza Gösteremez

Bu meselenin en temel gerçeği tartışmaya açık değildir: Çocuk yetişkinle eşit değildir.

Çocuk doğru-yanlış sonuçlarını yetişkin gibi hesaplayamaz. Otorite karşısında direnemez. Manipülasyonu fark edemez. Korku ve bağımlılık ilişkisini çözemeyebilir. Bir yetişkinin kurduğu ilişkiyi çoğu zaman oyun, sevgi ya da ödül zannedebilir.

Bu yüzden çocuk söz konusu olduğunda “rıza” kavramı çoğu zaman suçun üzerini örten bir kelimedir. Çocuk günah-sevap muhasebesinin tarafı değildir. Çocuk korunması gereken bir emanettir.

Bu gerçeği sabitlemezsek, bundan sonra okuyacaklarınız havada kalır. Sabitledik. Şimdi bataklığa girelim.

I. İnsanlığın Yüzüne Tüküren Örgütler: PIE ve NAMBLA

PIE: İngiltere’nin Yasal Pedofili Fabrikası (1974–1984)

Modern dünyada çocuk istismarı yalnızca gizli bir suç olarak kalmadı. Bazı çevrelerde entelektüel ve hak diliyle normalleştirilmeye çalışıldı. Ve bu girişimlerin en yüzsüzü İngiltere’de gerçekleşti.

PIE — Paedophile Information Exchange — 1974’te İskoçya’da Michael Hanson tarafından kuruldu. Bir yıl sonra Londra’ya taşındı, Keith Hose başkanlığa getirildi. Resmi dernek statüsündeydi. Tescilliydi. Açıktı. Bülteni, toplantısı, üye kayıt sistemi vardı.

1975’te İçişleri Bakanlığı’nın Ceza Hukuku Revizyon Komitesi’ne 17 sayfalık belge sundular. Talepler: Cinsel rıza yaşı tamamen kaldırılmalı. Hiçbir yaş sınırı olmamalı; ceza hukuku yalnızca “rızanın verilmediği” ilişkilerle ilgilenmeli. Bazı kaynaklarda 4 yaş gibi rakamlar geçse de, PIE’nin resmi pozisyonu bundan bile radikaldi: sınırın kendisi olmamalıydı.

Bu, bir meczubun duvar yazısı değildi. Devletin resmi komitesine sunulmuş, protokole alınmış bir politika belgesiydi.

MAGPIE: Pedofillerin İlan Gazetesi

PIE, “Magpie” adlı düzenli bülten yayınlıyordu. Üyeler ilan veriyor, kutu numarası sistemiyle iletişim kuruyordu. Üyeler arasında öğretmenler, sosyal hizmet uzmanları, çocuk bakım görevlileri ve akademisyenler vardı. Zirve döneminde yaklaşık 300 üyeye ulaştı. Metropolitan Polis’in “Kirli Tim” lakaplı birimi, 316 üyenin gizli listesini tutuyordu — Batı Avrupa, Avustralya ve ABD’den isimler dâhil.

300 kişi. Küçük görünüyor mu? PIE’nin tehlikesi üye sayısında değil, kurumsal erişimindeydi. Devletin resmi komitesine belge sunabilen, İngiltere’nin en prestijli insan hakları örgütünün genel kurulunda karar aldırabilen, İçişleri Bakanlığı’nda bülten basabilen, diplomat üyeleri olan bir örgüt “marjinal” değildir. Etkisi kafa sayısıyla değil, uzandığı kollarla ölçülür.

Söylem Mühendisliği: Pisliği Parfümle Satmak

PIE’nin asıl silahı fiziksel değil zihinseldi. Kullandıkları dil şuydu:

“Çocuklar da cinsel varlıklardır” → Çocuğun cinsel özerkliği olduğu iddiası. “Yaş sınırları baskıcıdır” → Çocuğu koruma yasalarının “otoriter” olduğu iddiası. “Nesiller arası yakınlık” (intergenerational intimacy) → Pedofiliye akademik kılıf. “Asıl istismar, çocukları cinsellikten mahrum bırakmaktır” → Tam bir tersyüz operasyonu.

Essex Üniversitesi Sosyoloji Emeritus Profesörü Kenneth Plummer, PIE üyesi numarası 236 idi. Akademik çalışmalarında pedofiliyi “görelileştirmek, insanileştirmek, normalleştirmek” gerektiğini savundu. Hakemli dergilere gönderilen, üniversite kürsüsünden söylenen sözler.

Pisliğe parfüm sıkıp akademik ambalajla satıyorlardı. Ve müşterileri vardı.

II. Devlet Sessiz Kaldı, Çocuklar Korumasız Kaldı

NCCL: İnsan Hakları Örgütünün İçinde Pedofili Lobisi

PIE, 1975’ten itibaren National Council for Civil Liberties (NCCL) — bugünkü adıyla Liberty, İngiltere’nin en prestijli insan hakları örgütü — ile bağlı kuruluş statüsü kazandı. NCCL’nin genel kurullarına katılıyor, gündem maddeleri öneriyor, karar aldırıyordu. 1978’de NCCL genel kurulunda PIE’nin haklarını destekleyen kararlar alındı; “pedofillere yönelik saldırıları kınayan” bir karar oylanarak kabul edildi.

Tanıdık İsimler, Tanıdık Sessizlik

O dönem NCCL’de görev yapan isimler, sonradan İngiltere siyasetinin zirvesine çıktı:

Patricia Hewitt — NCCL Genel Sekreteri (1975–1983), sonradan Sağlık Bakanı. 1975’te PIE lehine savunma yazısı yazdı. 2014’te “naif ve hatalıydım” dedi.

Harriet Harman — NCCL Hukuk Danışmanı (1978–1982), sonradan İşçi Partisi Genel Başkan Yardımcısı. NCCL adına hazırladığı belgede, çocuk fotoğraflarının “zararsız” oldukları sürece “müstehcen” sayılmaması gerektiğini savundu. 2014’te pişmanlık ifade etti ama suçlamaları reddetti.

Jack Dromey — NCCL Yürütme Kurulu üyesi (1970–1979), Harman’ın eşi, sonradan milletvekili. PIE’ye karşı çıktığını iddia etti — bunu destekleyen bağımsız kayıt yok.

Dürüstlük notu: Bu isimlerin PIE’yi bilinçli olarak desteklediğine dair kesin kanıt yok. Ancak belgelenmiş olan şu: NCCL bünyesinde PIE’nin yıllarca bağlı kuruluş statüsünü sürdürmesine, toplantılara katılmasına, söylem üretmesine ve karar aldırmasına sessiz kalındı. PIE’nin eski başkanı Tom O’Carroll, bu isimlerin PIE’yi kariyerlerine zarar verir diye ihraç etmekten kaçındığını açıkça iddia etti.

Liberty’nin 2014’teki direktörü Shami Chakrabarti sonunda itiraf etti: “NCCL’nin 1970’lerde pedofiller tarafından sızılması ve 1983’te onları ihraç etmek zorunda kalması süregelen bir tiksinti ve dehşet kaynağıdır.”

“Dönemin Körlüğü” Mazereti: Suçun Yumuşatılmış Adı

“O dönem farklıydı” deniyor. Hayır. 1970’lerde de çocuk istismarı suçtu. 1970’lerde de çocuklar acı çekiyordu. “Dönemin körlüğü” bir mazeret değil; yapısal ihmalin kendisidir. Ve bu ihmalin bedeli, 10 yıl boyunca bir pedofili örgütünün yasal olarak faaliyet göstermesi ve kurumsal meşruiyet kazanmasıdır.

İçişleri Bakanlığı’nın İçinde PIE

İçişleri Bakanlığı’nın Gönüllü Hizmetler Birimi (VSU), PIE ile bağlantılı Albany Trust ve Princedale Trust gibi kuruluşlara mali destek sağladı. Resmi soruşturma doğrudan para aktarımı kanıtlayamadı ama dolaylı finansman akışının izlenmesinin imkânsız olduğunu kabul etti.

Stephen Adrian Smith, PIE’nin bir dönem başkanıydı. İçişleri Bakanlığı’nda çalışıyordu. Bakanlığın ofis ekipmanlarıyla PIE bültenlerini basıyordu. İş telefonunu PIE’nin resmi numarası olarak veriyordu. Pedofili örgütü kelimenin tam anlamıyla devletin içinde yuvalanmıştı.

Diplomat Üye, Kayıp Dosyalar, Reddedilen Yasa

Sir Peter Hayman — Kanada Yüksek Komiseri, üst düzey İngiliz diplomat — PIE’nin gizli üyesiydi. 1980’de ifşa edildi. Dosyası Margaret Thatcher’ın masasına ulaştı, bir basın “savunma hattı” oluşturuldu. Hiçbir zaman yargılanmadı.

Milletvekili Geoffrey Dickens, üst düzey politikacıların pedofili ağını belgeleyen dosyayı İçişleri Bakanlığı’na teslim etti. 114 dosya kayboldu veya yok edildi — bu kayıp resmi olarak kabul edildi.

1983’te Dickens PIE’yi yasaklayan yasa tasarısı hazırladı. 2015’te BBC’nin bilgi edinme başvurusuyla ortaya çıkan belgeler, İçişleri Bakanı Leon Brittan’ın bu tasarıyı reddettiğini gösterdi.

IICSA soruşturması geniş çaplı bir “VIP pedofili ağı” kanıtı bulamadı. Ama 114 dosyanın kaybolduğunu resmi olarak kabul etti. Bulunamayan kanıt, yokluğun kanıtı değildir. Soruşturmanın kapsamı, kaybolan dosyaların boyutuyla sınırlı kalmıştır.

III. Atlantik’in Öteki Yakasında Aynı Virüs: NAMBLA

Bir Çocuk Tecavüz Çetesinden Doğan “Özgürlük” Örgütü

Aralık 1977, Boston’un Revere banliyösü. Polis bir eve baskın düzenledi. 24 erkek tutuklandı; 8-15 yaş arasındaki erkek çocuklara yönelik 100’den fazla yasal tecavüz suçlaması. Çocuklar uyuşturucu ve video oyunlarıyla tuzağa düşürülmüştü. Savcı: “Buzdağının görünen ucu.”

Bu tutuklamalar tepki yerine dayanışma doğurdu. “Boston/Boise Komitesi” kuruldu. Suçlamaların büyük bölümü düşürüldükten sonra, 2 Aralık 1978’de NAMBLA — North American Man/Boy Love Association — kuruldu.

Kurucu ortak: sosyalist aktivist David Thorstad. İki temel ilke: Tüm cinsel rıza yaşı yasaları kaldırılmalı. Erkek çocuklarla “şiddetsiz” ilişki kuran mahkûmlar serbest bırakılmalı.

Bir çocuk tecavüz çetesinin savunmasından doğan “özgürlük” örgütü. Tarih bunu affetmeyecek.

PIE’den Büyük, PIE’den Uzun Ömürlü

NAMBLA, PIE’den çok daha geniş yapı kurdu: New York, Boston, Los Angeles, San Francisco ve Toronto’da şubeler. 1995’te gizli soruşturmada 1.100 üye tespit edildi. Düzenli yayınlar: NAMBLA Bulletin, NAMBLA Journal, Gayme Magazine. Harvard Üniversitesi Kütüphanesi dahil prestijli kütüphanelerde yayınları; Yale arşivlerinde belgeleri. IPCE (International Pedophile and Child Emancipation) adlı uluslararası pedofili çatı örgütünün en büyük üyesi NAMBLA’ydı.

Aynı Playbook, Aynı Mide Bulandırıcı Dil

NAMBLA, PIE’nin söylem stratejisini kopyaladı ve rafine etti:

“Yaş sınırı baskıdır” — PIE’nin aynısı. “Çocukların cinsel özerkliği” — PIE’nin aynısı. “Sevgi suç olamaz” — Pedofilinin romantize edilmesi. “Cinsel özgürleşme Stonewall’un ruhudur” — Eşcinsel hakları hareketinin araçsallaştırılması.

Ve bir adım daha ileri gittiler. NAMBLA Topics serisinin 4. sayısı: “Boys Speak Out on Man/Boy Love” (1986) — çocukların ağzından pedofili savunuculuğu. Kurbanı savunucu gibi konuşturmak. Mide bulandırıcılığın zirve noktası.

Şairler, Aktivistler, Avukatlar: Sapkınlığın Koruma Kalkanı

Allen Ginsberg — Beat Kuşağı’nın babası. NAMBLA’nın kayıtlı üyesi. Konferanslarında konuşmacı. Üyeliğini “ifade özgürlüğü” diye savundu, ama erkek çocuklara duyduğu “sevgiyi” de açıkça dile getirdi.

Harry Hay — Amerikan eşcinsel hakları hareketinin kurucu babası. 1986’da LA Gay Pride yürüyüşünde sırtında “NAMBLA walks with me” yazan tişörtle yürüdü. Tişörtü çıkarmayı reddedince tutuklandı.

ACLU (Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği) — NAMBLA’yı Curley davasında ifade özgürlüğü kapsamında savundu. Tıpkı NCCL’nin PIE’ye kalkan olması gibi.

Jeffrey Curley: 10 Yaşında Bir Çocuğun Kanı

1997, Massachusetts. 10 yaşındaki Jeffrey Curley, Charles Jaynes ve Salvatore Sicari tarafından kaçırıldı, tecavüze uğradı ve öldürüldü. Katillerin evinde NAMBLA yayınları ve web sitesi erişim kayıtları bulundu. Jaynes ve Sicari ömür boyu hapis aldı — Jaynes 2025’te bile hâlâ şartlı tahliye başvurusu yapıyor, reddediliyor.

Curley ailesi 2000’de NAMBLA’ya 200 milyon dolarlık haksız ölüm davası açtı. Dava 2008’de düştü — kilit tanık ehliyetsiz bulundu, NAMBLA ifade özgürlüğü argümanıyla kendini korudu. Bir çocuk öldü, katiller yatıyor, ama onu radikalleştiren örgüt ayakta kaldı.

Kilise Köprüsü: Rahip Shanley

Paul Shanley — Boston’da 30 yıl boyunca 6 yaşındaki çocuklara sistematik istismar uygulayan Katolik rahip — NAMBLA faaliyetlerine katılmıştı. Boston Globe’un belgeleri bunu doğruladı. Kilise ile pedofili örgütleri arasındaki köprünün somut kanıtı.

IV. İkiz Kardeşler: Bir Bakışta Bataklığın İki Yakası

Paralellik tesadüf değil. PIE kapanırken üyelerine dağıttığı listede NAMBLA vardı. NAMBLA’nın bağlı olduğu IPCE, iki kıtadaki pedofili örgütlerini birbirine bağlıyordu. René Guyon Society — sloganı: “Sekiz yaşından önce seks, yoksa çok geç” — aynı ağın parçasıydı.

V. Epstein: Av Düştü, Bataklık Yerinde

Epstein dosyası dünya gündemini sarsarken herkes bir kişiye odaklandı. Oysa asıl mesele tek bir isim değil. Sorulması gereken soru: Bir kişi bu kadar uzun süre nasıl dokunulmaz kalabildi?

Çünkü güç, para, bağlantı ve kurumsal sessizlik bir araya geldiğinde suç görünmez hale gelir. Ve her defasında aynı senaryo:

Skandal patlar → bir isim düşer → kalabalık rahatlar → sistem yoluna devam eder → yeni dosyalar açılır.

Epstein ile PIE/NAMBLA arasında belgelenmiş organik bir örgütsel bağlantı yok. Ama hepsinde aynı yapısal formül işliyor:

Güç + Gizlilik + Kurumsal Koruma + Örtbas = Dokunulmazlık

VI. Küresel Günah Haritası: Bataklık Her Yerde

BM Barış Gücü: Koruyanların Tecavüz Faturası — 75 Sent

Associated Press, 2017: 134 Sri Lankalı BM askeri, Haiti’de 10 yıl boyunca çocuk seks çetesi işletti. 12 yaşından küçük çocuklara şeker ve para karşılığında tecavüz. Bir kız çocuğu, 12-15 yaşları arasında 40’tan fazla asker tarafından istismar edildiğini bildirdi. Aldığı ücret: 75 sent.

114 asker ülkelerine gönderildi. Hiçbiri yargılanmadı.

Kongo, Orta Afrika, Haiti, Bosna, Kamboçya, Kosova, Mozambik — BM askerlerinin gittiği her yerde fuhuş patladı. Kamboçya’da seks işçisi sayısı 6.000’den 25.000’e fırladı. 15 yılda 1.700’den fazla istismar iddiası — sadece 53 asker hapis cezası aldı.

2024 BM personel anketi: 64.585 katılımcıdan 555’i — yüzde 1’e yakını — “bir çocukla cinsel ilişkinin kabul edilebilir olduğunu” ifade etti. Bu, BM’nin kendi personelinin beyanıdır.

Katolik Kilisesi: Tanrı’nın Evinde Şeytanın Sofrası

ABD: Boston Globe, 2002. 90’dan fazla rahip, pedofili. Kardinal Bernard Law, sistematik örtbas. İstifa.

İrlanda: Ryan Komisyonu, 2009. 216 kurum, 35.000 çocuk, 2.000’den fazla mağdur. Murphy Raporu: Dublin Başpiskoposluğu, 1975-2005 arasında istismarı “saplantılı biçimde” örtbas etti.

Avustralya: Kraliyet Komisyonu. 1950-2010, rahiplerin yüzde 7’si suçlu. Bazı bölgelerde yüzde 15. 276 milyon dolar tazminat.

Almanya: 2018 raporu. 1.670 din adamı, 3.677 çocuk. Çoğu 13 yaş altı erkek çocuk.

Fransa: 2021 CIASE raporu. 1950-2020 arası tahminen 330.000 çocuk. 3.000’den fazla din adamı.

Belçika — Dutroux: Bodrumda Açlıktan Ölen Çocuklar, Analiz Edilmeyen DNA’lar

Marc Dutroux, 1989’da beş kızı kaçırıp tecavüz etmekten 13 yıl ceza aldı. 3 yıl yattı. Erken tahliyesini onaylayan Adalet Bakanı Wathelet, sonradan Avrupa Adalet Divanı’na atandı.

1995-96’da altı kız çocuğunu daha kaçırdı. Dördü öldü — ikisi bodrumda açlıktan, ikisi diri diri gömüldü. Polis evi aradığında gizli bodrumu fark etmedi — çocuklar içerideydi. Bodrumda bulunan yüzlerce saç teli ve DNA örneği hiçbir zaman analiz edilmedi.

23 şüpheli gözaltına alındı, 9’u polis. Yargılama 2004’e uzadı. Hâkim değiştirildi. Deliller kayboldu. Çok sayıda tanık şüpheli koşullarda öldü. 300.000 Belçikalı “Beyaz Yürüyüş” ile sokaklara döküldü. Dutroux soyadını taşıyanların üçte biri adını değiştirdi.

Dünya Bankası: Çocuktan Önce Yatırımcı

IFC, Kenya’daki Bridge okullarında çocuk istismarını belgeledi — soruşturmayı engelledi, gizlilik anlaşması imzaladı, müfettişleri görevden aldı. Sızan toplantı notları: yetkililer Bridge’in yatırımcı turunu korumayı ve soruşturmacıyı “nötralize etmeyi” tartışıyordu.

Oxfam: Yardım Eli Değil, Tecavüz Eli

2018: Oxfam’ın Haiti’deki üst düzey yöneticileri, 2010 depremi sonrası yardım operasyonunda yerel kadınları ve kız çocuklarını istismar etti. Örgüt bilerek örtbas etti.

Boy Scouts: 82.000 Çocuğun Çığlığı

ABD İzciler Teşkilatı, onlarca yıllık sistematik istismar nedeniyle 2020’de iflas başvurusu yaptı. 82.000’den fazla mağdur tazminat davası açtı.

VII. Asıl Kayıp: Çocuğu Koruyan Halkaların Çöküşü

Bütün bu belgelerin, bütün bu rakamların ardında bir soru var: Neden bu kadar kolay oluyor?

Çünkü çocuğu koruyan doğal halkalar zayıfladı.

Aile küçüldü. Mahalle ve sosyal çevre dağıldı. Çocuk erken bireyleştirildi. Ebeveynler ekonomik ve psikolojik baskı altında ezildi. Çocuk yalnızlaştı. Dijital dünya onu erken yetişkin dünyasına maruz bıraktı.

Eskiden çocuk belki konuşamazdı ama yalnız değildi. Bugün konuşabiliyor ama çoğu zaman yalnız. Ve yalnız çocuk, en kolay hedeftir.

VIII. Haz Kültürü: Sınırsızlığın Bedelini Çocuklar Ödüyor

Modern kültür bireysel haz ve tatmin üzerine kuruldu: “İstiyorsan yap.”

Ama özgürlüğün sınanacağı yer güçlü olan değil, zayıf olanı korumaktır. Sınırlar ortadan kalktığında zarar gören güçlü değil, korunmaya muhtaç olandır. Ve çocuk, güç hiyerarşisinin en altındadır.

PIE “yaş sınırı baskıdır” dedi. NAMBLA “sevgi suç olamaz” dedi. Bugün MAP söylemi “cinsel yönelim” diyor. Henüz ana akım kabul görmüyor — ama normalleştirme her zaman marjinden başlar. PIE de 1974’te kimsenin ciddiye almadığı bir gruptu; dört yıl sonra NCCL’nin bağlı kuruluşuydu. NAMBLA da 1978’de küçük bir toplantıydı; birkaç yıl sonra ACLU tarafından savunuluyordu. Overton penceresi sessizce kayar.

2022 IICSA nihai raporundan: “Çocuk cinsel istismarının ‘zararsız’ olduğu inancı 1990’lara kadar devam etti. Bazı mesleki çevrelerde buna verilen tepkiler ‘aşırı gayretkeşlik’ ve ‘ahlaki panik’ olarak nitelendirildi.”

Hatta “baştan çıkarıcı çocuk” diye bir kavram bile vardı. Suçu mağdura yükleyen bir kavram.

Sonuç: Savaş Evde Kaybedilir, Bataklıkları Kurutmadan Zaferdir Yalan

Sonunda dönüp geldiğimiz yer utandırıcı derecede basit:

Çocuğunu koruyamayan hiçbir medeniyet gerçekten medeni değildir.

Yasalar artabilir, cezalar sertleşebilir, kurumlar çoğalabilir. Ama çocuk evinde güvende değilse, ailesinde korunmuyorsa, toplum ona sahip çıkmıyorsa bütün sistem yalnızca hasarı toplar.

Aile çökerse toplum çöker. Toplum çökerse çocuk yalnız kalır. Çocuk yalnız kaldığında kötülük her zaman yolunu bulur.

Bu yazıda isimleri verdik. Belgeleri gösterdik. Rakamları dizdik. PIE’den NAMBLA’ya, BM’den Vatikan’a, Westminster’dan Wall Street’e, bataklığın haritasını çıkardık.

Ama harita tek başına bataklığı kurutmaz.

Mesele yalnızca suçluları cezalandırmak değil; çocuğu yeniden korunması gereken en değerli emanet olarak görmek zorunda olduğumuzu hatırlamaktır.

Aksi halde yeni dosyalar açılır, yeni isimler düşer, yeni şeytanlar taşlanır — ama kaybeden yine çocuklar olur.

Ve biz yine yanlış zamanda yanlış şeytanı taşlamış oluruz.

IICSA Nihai Raporu ve Westminster Soruşturması (2020-2022)

BBC Bilgi Edinme Belgeleri (2015)

İçişleri Bakanlığı VSU Soruşturma Raporu

Associated Press Haiti Soruşturması (2017)

BM Cinsel İstismar Raporları (2016-2025)

Avustralya Kraliyet Komisyonu

Ryan ve Murphy Raporları (İrlanda, 2009)

Alman Piskoposlar Konferansı Raporu (2018)

CIASE Raporu (Fransa, 2021)

WikiLeaks Dutroux Belgeleri

Curley v. NAMBLA Mahkeme Kayıtları (2000-2008)

University of Minnesota NAMBLA Arşivi

NCCL/Liberty Arşivleri (Hull History Centre)

Davut Civelek | Evrensel Vicdan

Eğitimci Araştırmacı Yazar 1965 yılında Giresun'da doğdu. Giresun Atatürk Lisesi ve Anadolu Üniversitesi Açık Öğretim Fakültesi Sınıf Öğretmenliği Bölümü mezunu. 1986'dan itibaren Ankara'da çeşitli okullarda sınıf öğretmenliği yaptı. Özel Sultana Koleji'nde kurucu müdürlük, MEB Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı Programlar Dairesi'nde müfredat yazımı çalışmalarında görevli öğretmenlik yaptı. 2019-2023 yılları arasında Somali ve Somaliland'de Türk Dili ve Türk Kültürü öğretmenliği görevini üstlendi. Gençlik yıllarından itibaren İslam, Gül Çocuk, Kadın Aile, İlim Sanat dergilerinde yazı işlerinde görev aldı; Tutanak gazetesinde çocuk sayfası editörlüğü yaptı. Nobel, Doku, Martı ve Açı yayınevlerinden ilkokul Türkçe ders kitapları, okuma-yazma setleri ve eğitici çocuk öyküleri yayımladı. MEB bünyesinde Türkçe 1 ders kitabı, Temel Düzey Okuryazarlık Kurs Kitabı ve "Çocuğum Okula Başlıyor" kitabının yazarları arasında yer aldı. Gül Çocuk İlahi Albümü'nün bestecisi ve söz yazarıdır. Hedef Radyo, Birlik Radyo, Dost FM-TV ve Meteorolojinin Sesi Radyosu'nda uzun yıllar program yapımcılığı ve sunuculuk yaptı; TRT Radyo 1'de "Türk Masalları" programının metin yazarlığını üstlendi. Önder Vakfı bünyesinde çocuk korosu kurucusu ve yönetmeni, Ankara Büyükşehir Belediyesi Çocuk Meclisi danışmanı olarak görev yaptı. Hâlen habername.com'da "evrensel vicdan" perspektifiyle sosyal, ahlaki, bilimsel ve eğitim konularında köşe yazıları kaleme almaktadır. Evli ve üç çocuk babasıdır.

© İnsaniyet