Avı Alkışlayanlara Bataklığın Haritası

Belgeler saçılıyor. İsimler dolaşıyor. Listeler yayınlanıyor. Her hafta yeni bir dosya açılıyor ve dünya bir anda ayağa kalkıyor:

Sonra ne oluyor? Sonra dünya yine dönüyor.

Çünkü olan şey çoğu zaman adalet değil; toplu bir şeytan taşlama ayini. Bir günah keçisi seçiliyor, kalabalık öfkesini boşaltıyor, vicdan rahatlıyor ve herkes yoluna devam ediyor.

Ama kimse şunu sormuyor: Bu kötülük neden tekrar tekrar ortaya çıkıyor?

Çünkü insanlar avla meşgul edilirken kimse bataklıkla ilgilenmiyor.

Bu yazı, bataklığın haritasıdır. İsimli, belgeli, tarihli, rakamlı.

Önce Bu Sabitlenecek: Çocuk Rıza Gösteremez

Bu meselenin en temel gerçeği tartışmaya açık değildir: Çocuk yetişkinle eşit değildir.

Çocuk doğru-yanlış sonuçlarını yetişkin gibi hesaplayamaz. Otorite karşısında direnemez. Manipülasyonu fark edemez. Korku ve bağımlılık ilişkisini çözemeyebilir. Bir yetişkinin kurduğu ilişkiyi çoğu zaman oyun, sevgi ya da ödül zannedebilir.

Bu yüzden çocuk söz konusu olduğunda “rıza” kavramı çoğu zaman suçun üzerini örten bir kelimedir. Çocuk günah-sevap muhasebesinin tarafı değildir. Çocuk korunması gereken bir emanettir.

Bu gerçeği sabitlemezsek, bundan sonra okuyacaklarınız havada kalır. Sabitledik. Şimdi bataklığa girelim.

I. İnsanlığın Yüzüne Tüküren Örgütler: PIE ve NAMBLA

PIE: İngiltere’nin Yasal Pedofili Fabrikası (1974–1984)

Modern dünyada çocuk istismarı yalnızca gizli bir suç olarak kalmadı. Bazı çevrelerde entelektüel ve hak diliyle normalleştirilmeye çalışıldı. Ve bu girişimlerin en yüzsüzü İngiltere’de gerçekleşti.

PIE — Paedophile Information Exchange — 1974’te İskoçya’da Michael Hanson tarafından kuruldu. Bir yıl sonra Londra’ya taşındı, Keith Hose başkanlığa getirildi. Resmi dernek statüsündeydi. Tescilliydi. Açıktı. Bülteni, toplantısı, üye kayıt sistemi vardı.

1975’te İçişleri Bakanlığı’nın Ceza Hukuku Revizyon Komitesi’ne 17 sayfalık belge sundular. Talepler: Cinsel rıza yaşı tamamen kaldırılmalı. Hiçbir yaş sınırı olmamalı; ceza hukuku yalnızca “rızanın verilmediği” ilişkilerle ilgilenmeli. Bazı kaynaklarda 4 yaş gibi rakamlar geçse de, PIE’nin resmi pozisyonu bundan bile radikaldi: sınırın kendisi olmamalıydı.

Bu, bir meczubun duvar yazısı değildi. Devletin resmi komitesine sunulmuş, protokole alınmış bir politika belgesiydi.

MAGPIE: Pedofillerin İlan Gazetesi

PIE, “Magpie” adlı düzenli bülten yayınlıyordu. Üyeler ilan veriyor, kutu numarası sistemiyle iletişim kuruyordu. Üyeler arasında öğretmenler, sosyal hizmet uzmanları, çocuk bakım görevlileri ve akademisyenler vardı. Zirve döneminde yaklaşık 300 üyeye ulaştı. Metropolitan Polis’in “Kirli Tim” lakaplı birimi, 316 üyenin gizli listesini tutuyordu — Batı Avrupa, Avustralya ve ABD’den isimler dâhil.

300 kişi. Küçük görünüyor mu? PIE’nin tehlikesi üye sayısında değil, kurumsal erişimindeydi. Devletin resmi komitesine belge sunabilen, İngiltere’nin en prestijli insan hakları örgütünün genel kurulunda karar aldırabilen, İçişleri Bakanlığı’nda bülten basabilen, diplomat üyeleri olan bir örgüt “marjinal” değildir. Etkisi kafa sayısıyla değil, uzandığı kollarla ölçülür.

Söylem Mühendisliği: Pisliği Parfümle Satmak

PIE’nin asıl silahı fiziksel değil zihinseldi. Kullandıkları dil şuydu:

“Çocuklar da cinsel varlıklardır” → Çocuğun cinsel özerkliği olduğu iddiası. “Yaş sınırları baskıcıdır” → Çocuğu koruma yasalarının “otoriter” olduğu iddiası. “Nesiller arası yakınlık” (intergenerational intimacy) → Pedofiliye akademik kılıf. “Asıl istismar, çocukları cinsellikten mahrum bırakmaktır” → Tam bir tersyüz operasyonu.

Essex Üniversitesi Sosyoloji Emeritus Profesörü Kenneth Plummer, PIE üyesi numarası 236 idi. Akademik çalışmalarında pedofiliyi “görelileştirmek, insanileştirmek, normalleştirmek” gerektiğini savundu. Hakemli dergilere gönderilen, üniversite kürsüsünden söylenen sözler.

Pisliğe parfüm sıkıp akademik ambalajla satıyorlardı. Ve müşterileri vardı.

II. Devlet Sessiz Kaldı, Çocuklar Korumasız Kaldı

NCCL: İnsan Hakları Örgütünün İçinde Pedofili Lobisi

PIE, 1975’ten itibaren National Council for Civil Liberties (NCCL) — bugünkü adıyla Liberty, İngiltere’nin en prestijli insan hakları örgütü — ile bağlı kuruluş statüsü kazandı. NCCL’nin genel kurullarına katılıyor, gündem maddeleri öneriyor, karar aldırıyordu. 1978’de NCCL genel kurulunda PIE’nin haklarını destekleyen kararlar alındı; “pedofillere yönelik saldırıları kınayan” bir karar oylanarak kabul edildi.

Tanıdık İsimler, Tanıdık Sessizlik

O dönem NCCL’de görev yapan isimler, sonradan İngiltere siyasetinin zirvesine çıktı:

Patricia Hewitt — NCCL Genel Sekreteri (1975–1983), sonradan Sağlık Bakanı. 1975’te PIE lehine savunma yazısı yazdı. 2014’te “naif ve hatalıydım” dedi.

Harriet Harman — NCCL Hukuk Danışmanı (1978–1982), sonradan İşçi Partisi Genel Başkan Yardımcısı. NCCL adına hazırladığı belgede, çocuk fotoğraflarının “zararsız” oldukları sürece “müstehcen” sayılmaması gerektiğini savundu. 2014’te pişmanlık ifade etti ama suçlamaları reddetti.

Jack Dromey — NCCL Yürütme Kurulu üyesi (1970–1979), Harman’ın eşi, sonradan milletvekili. PIE’ye karşı çıktığını iddia etti — bunu destekleyen bağımsız kayıt yok.

Dürüstlük notu: Bu isimlerin PIE’yi bilinçli olarak desteklediğine dair kesin kanıt yok. Ancak belgelenmiş olan şu: NCCL bünyesinde PIE’nin yıllarca bağlı kuruluş statüsünü sürdürmesine, toplantılara katılmasına, söylem üretmesine ve karar aldırmasına sessiz kalındı. PIE’nin eski başkanı Tom O’Carroll, bu isimlerin PIE’yi kariyerlerine zarar verir diye ihraç etmekten kaçındığını açıkça iddia etti.

Liberty’nin 2014’teki direktörü Shami Chakrabarti sonunda itiraf etti: “NCCL’nin 1970’lerde pedofiller tarafından sızılması ve 1983’te onları ihraç etmek zorunda kalması süregelen bir tiksinti ve dehşet kaynağıdır.”

“Dönemin Körlüğü” Mazereti: Suçun Yumuşatılmış Adı

“O dönem farklıydı” deniyor. Hayır. 1970’lerde de çocuk istismarı suçtu. 1970’lerde de çocuklar acı çekiyordu. “Dönemin körlüğü” bir mazeret değil; yapısal ihmalin kendisidir. Ve bu ihmalin bedeli, 10 yıl boyunca bir pedofili örgütünün yasal olarak faaliyet göstermesi ve kurumsal meşruiyet kazanmasıdır.

İçişleri Bakanlığı’nın İçinde PIE

İçişleri Bakanlığı’nın Gönüllü Hizmetler Birimi (VSU), PIE ile bağlantılı Albany Trust ve Princedale Trust gibi kuruluşlara mali destek sağladı. Resmi soruşturma doğrudan para aktarımı kanıtlayamadı ama dolaylı finansman akışının izlenmesinin imkânsız olduğunu kabul etti.

Stephen Adrian Smith, PIE’nin bir dönem başkanıydı. İçişleri Bakanlığı’nda çalışıyordu. Bakanlığın........

© İnsaniyet