"Çocuklar söyleneni değil, görüleni öğrenir." Belki de anne-babalık üzerine söylenmiş en doğru cümlelerden biri budur. Çünkü ebeveyn olmanın en zor tarafı, çocuğa doğruyu anlatmak değil; o doğruyu her gün yaşayabilmektir. Bu yüzdendir ki anne-baba olmanın en güç tarafı, çocuk için örnek olabilmek adına önce kendi alışkanlıklarını düzeltmeye çalışmaktır. Bir çocuğa "kitap oku" demek kolaydır. Ama elinden telefonu bırakmayan bir anne ya da babanın bu sözü, çocuk için çoğu zaman bir cümleden ibaret kalır. "Bağırma" derken evde en yüksek sesi kendimiz çıkarıyorsak, "Yalan söyleme" derken telefonda "Evde yok de." diyorsak, "Saygılı ol." derken trafikte ya da günlük hayatta öfkemizi kontrol edemiyorsak, çocuk bizim nasihatlerimizi değil, davranışlarımızı hafızasına kaydeder. Çünkü çocukluk, dinlemekten çok gözlem yapma dönemidir. Çocuklar dünyayı kitaplardan önce anne ve babalarının davranışlarından okumaya başlar. Ev, onların ilk okulu; ebeveynler ise ilk öğretmenidir.

Günümüz toplumunda çocuk yetiştirmeyi çoğu zaman yanlış yerden tartışıyoruz. En iyi okul hangisi? Hangi kurs daha faydalı? Kaç yaşında yabancı dil öğrenmeli? Hangi oyuncak daha eğitici? Elbette bunların hepsi önemlidir. Ancak çoğu zaman gözden kaçırdığımız bir gerçek var: Çocuğun karakterini en çok şekillendiren şey, evde gördüğü yaşam biçimidir.........

© Hürses