Anne ve babaların en çok dile getirdiği isteklerden biri şudur: "Çocuğum özgüvenli olsun." Kim istemez ki? Kendini ifade edebilen, hata yapmaktan korkmayan, yeni şeyler denemeye cesaret eden ve kendi ayakları üzerinde durabilen çocuklar… Ancak özgüven, bir çocuğa doğrudan verilebilecek bir özellik değildir. Tıpkı bir binanın tuğla tuğla, yükselmesi gibi, özgüven de zamanla ve yaşanan deneyimlerle inşa edilir. Çocuklar dünyaya kendilerini tanıyarak gelmezler. Kim olduklarını, neyi yapabileceklerini ve ne kadar değerli olduklarını büyük ölçüde çevrelerinden öğrenirler. Bu yüzden aile içinde kullanılan dil, gösterilen ilgi ve kurulan iletişim, özgüvenin oluşmasında önemli bir yere sahiptir. Bazen farkında olmadan çocuklarımızı başkalarıyla kıyaslayabiliyoruz. "Ablan daha düzenliydi.", "Arkadaşın bu sınavdan daha yüksek not aldı." gibi cümleler iyi niyetle kurulsa da, çocukta yetersizlik duygusu oluşturabilir. Oysa her çocuğun gelişim hızı, ilgi alanı ve yetenekleri birbirinden farklıdır. Özgüvenin temelinde........

© Hürses