Toplum önünde konuşmak, yeni bir ortama girdiğinde kendini ifade etmek veya sadece bir “merhaba” diyebilmek pek çok ebeveyn için çocuklarının bu sosyal becerileri kazanamaması büyük bir kaygı kaynağıdır. Çocuğumuzun bir köşede sessizce oturması, bir soru sorulduğunda başını öne eğmesi “çekingenlik” olarak etiketlenir ve genellikle bu durumun üzerine gidilerek çözülmesi beklenir. Oysa zorlamak, çoğu zaman duvarları daha da yükseltir. Olasılıkları çoğaltır. İşte bu noktada Sanatın en oyunbaz hali olan TİYATR0 ve YARATICI DRAMA imdada yetişir. Sahne ışığında özgüven inşası başlamıştır bile “Mış Gibi” yapmanın ciddiyetiyle.

Tiyatro ve Yaratıcı Drama, çocuklara o duvarları yıkmak için sihirli bir balyoz değil, güvenli bir kapı sunar.

Rol yapmanın iyileştirici maskesi, çekingen bir çocuk için en büyük korku, “kendi olarak” hata yapmaktır. Tiyatro ise bu korkuyu dahice bir yöntemle saf dışı bırakır. Nasıl mı?

Bir çocuk sahnede bir aslanı, bir bulutu ya da huysuz bir kralı canlandırdığında, artık o “kendisi” değildir. Hata yaparsa bu aslanın hatasıdır; komik duruma düşerse bu kralın komikliğidir.

Bu karakterin arkasına saklanma “özgürlüğü" çocuğun üzerindeki toplumsal........

© Hürses