Güzel ülkemin, güzel şehirleri... illeri, ilçeleri, köyleri... Memleketin her tarafı bir başka güzel ama sanki Çanakkale bir başka güzel... Hele ki baharda... Bu sene kış biraz uzun sürdü... Kâinatta öyle güzel bir düzen var ki her şey yerli yerinde ne bir eksik ne bir fazla... Kış kışlığını, yaz yazlığını biliyor... Bahar da vakti gelince toprağın üstünde her şey dantel gibi kusursuzca işleniyor... Yağmurlar yağdı... Barajlar doldu... İnsanların yüzü gülüyor... Dağlar, bayırlar, ovalar yemyeşil... Meşeler gövermiş... Çiçekler açmış... Her taraf mis gibi kokuyor... Kendimizi memleketin giderek gürültüye dönüşen gündemine o kadar kaptırmışız ki, bazen gözümüz burnumuzun dibindeki güzelliği görmüyor... O gün Afyonkarahisar Belediye Başkanı’nın CHP’den istifa edip AK Parti’ye geçeceği söylenmeye başlamıştı... Memleketin dört bir yanında bu haber konuşuluyordu. Açıklamalar... bağrışmalar... küfürler... hakaretler... bitmeyen tartışmalar... Oysaki dışarıda bahar vardı... Yolların kenarları çiçek tarlasına dönmüş, memleket mis gibi kokuyordu...

Radyoda biri hararetle konuşmuyor, adeta “Onu Afyon’un sokaklarında yürütmeyin” diye yırtınıyordu... Öteki kanalda “Türkiyem” çalıyordu... “Türkiyem”... İnsan memleketini seviyordu... Bazen kızarak... bazen kırılarak... ama yine de seviyordu... Baharın bütün güzelliğiyle toprakla, hava ile ve suyla buluştuğu o rengârenk manzaranın içinde, hiç acele etmeden Çanakkale’ye doğru giderken otomobilin camını açtım... Bir anda içeriye geçmiş günler doldu sanki... Çanakkale ormanlarındaki çam ağaçlarının reçinesinin keskin kokusu... yeni uyanmış yeşilin ferahlığı... yol kenarlarında açmış kır çiçeklerinin birbirine karışan kokusu... ve uzaktan kendini hissettiren denizin iyotlu nefesi... Hepsi aynı anda içeri doluyordu. Sanki tabiat, bütün kokularını bir araya getirip memleketime özel bir bahar buketi hazırlamıştı. İnsan o an şunu anlıyor: Bazı kokular burna değil, hafızaya işliyor... Ve........

© Hür Haber