Güzel kardeşim merhaba,

Bahar yine kapımızı çaldı. Fark ettin mi? Önce pencerenin kenarından içeri sızan o hafif ışık değişti. Sonra bir kuş sesi… Ardından da tarif etmesi zor ama kalbe hemen dokunan o tanıdık bahar kokusu… Sanki doğa her yıl hiç üşenmeden bize aynı şeyi fısıldıyor: “Uyanma vakti geldi.” Duydun sende değil mi bu sesi?

Biz çoğu zaman bunu sadece mevsimlerin dönüşü, doğanın yenilenişi sanıyoruz. Oysa ben her baharda başka bir şeyi daha hissediyorum kardeşim: ruhumuz da bizimle birlikte yeniden uyanmak istiyor.

Doğa bunu ne güzel yapıyor değil mi? Hiç acele etmeden… Hiç şikâyet etmeden…

Önce bir tomurcuk veriyor. Sonra biraz daha açılıyor. Sonra bütün ihtişamıyla kendini gösteriyor. Peki biz? Doğa bu kadar iştahla yenilenirken, biz iç dünyamızda hangi kış uykularına yatıyoruz?

İç dünyanda hangi kış hâlâ devam ediyor?

Belki aylardır ertelediğin bir kararın içinde…Belki artık sana iyi gelmediğini bildiğin bir düşünce kalıbının içinde…Belki de sadece alıştığın için taşımaya devam ettiğin eski duygusal yüklerin içinde debeleniyorsundur sevgili kardeşim. Hadi itiraf et kendine ve rahatla!

Ben de kendi kendime itiraflarda bulunurum ara ara. Baharlar da ne güzel fırsat sunar bizlere. Ve bana hep aynı şeyi hatırlatır güzel kardeşim: Asıl temizlik evde değil, içeride başlar.

Çekmeceleri boşaltmak, dolapları düzenlemek güzel elbette. Ama asıl hafifleme zihnin tozlu raflarında olur. Geçtiğimiz kıştan kalan korkuları, artık sana hizmet etmeyen düşünceleri, sürekli aynı döngüye seni geri çeken o iç sesleri fark etmenin tam zamanı. Kendine dürüstçe sor lütfen: Bu kış içinde ne birikti?

Kırgınlık mı? Yorgunluk mu? Korku mu? Bekleyiş mi? Ve daha da önemlisi…Bunlardan hangisi artık sana hizmet etmiyor? Güzelce yaz hepsini bir kağıda bak ne çok fayda görecek, yüzleşmekten korkmayacaksın. Ah sevgili kardeşim bu sorumluluğu almazsan başka baharlar bekleyeceksin.

Ben de toprağın altında bekleyen bir tohum gibiyim

Ben de bu bahar tam olarak bunu yapıyorum kardeşim. Uzun zamandır içimde sessizce büyüyen bir sürecin içindeyim. Bazen kendimi toprağın altında, çatlamayı bekleyen bir tohum gibi hissediyorum. Gün yüzüne çıkacağı zamanı sabırla bekleyen, dışarıdan görünmeyen ama içeride durmadan çalışan bir tohum…Belki dışarıdan bakıldığında henüz her şey görünür değil. Ama biliyorum ki........

© HTHayat