2004 yılındaki 28 Mart yerel seçimlerinde alınan yenilgi, Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) içinde Deniz Baykal yönetiminin "merkeziyetçi ve elitist" politikalarına karşı ilk organize kitlesel başkaldırıyı tetiklemişti. "İktidara Yürüyüş Hareketi", sadece bir liderlik değişimi değil; parti içi demokrasinin yok oluşuna, tüzüğün anti-demokratik yapısına ve sol değerlerden uzaklaşılmasına karşı çekilen bir bayraktı. Mehmet Tomanbay, Yakup Kepenek ve Hasan Aydın gibi entelektüel ve örgütçü isimlerin öncülük ettiği bu hareket, o dönem Türk siyasetine yeni giren iki genç ismin de turnusol kağıdı olacaktı: Kemal Kılıçdaroğlu ve Muharrem İnce.​19 Mayıs 2004’te TBMM’de okunan bildiriye ilk başta imza veren 31 milletvekili arasında yer alan Kemal Kılıçdaroğlu’nun, genel merkezin (Deniz Baykal ve kurmay kadrosunun) baskısıyla imzasını geri çekmesi, onun siyasi kariyerindeki en kırılma noktalarından biriydi. Bu geri adım, Kılıçdaroğlu’nun siyasi genetiğindeki iki temel özelliği erkenden ifşa etmişti: Sistem içi kalma refleksini (bürokratik tedbir) ve güç dengelerini gözetme stratejisini.​Daha da çarpıcısı, hareketin öncülerinin disipline sevk edilerek partiden ihraç edilmesi sürecinde, Kılıçdaroğlu’nun Parti Meclisi’nde (PM) ihraç yönünde oy kullanmasıyd. Gülsün Bilgehan ve Örsan K. Öymen gibi isimlerin ilkesel bir duruşla çekimser kaldığı o oylamada Kılıçdaroğlu’nun "tasfiyeye onay veren" tarafta yer alması, onun Baykalcı elit tarafından "güvenilir/sadık bir partili" olarak kodlanmasını sağladı. O günü Mehmet........

© HalkTV