İnsan, bedeninin üzerinde bir kafa taşıdığının farkındadır da aklını kaybettiğini fark etmesi o kadar kolay değildir. Kocaman kafalı, kocaman gövdeli, kocaman cüsseli insanlar görürsünüz akılları kıt, beyinleri kuru, göbekleri de şiştir. Sahtekarlıktan, ikiyüzlülükten vergi alınsa dünyada aç insan kalmazdı herhalde. İnanç teknisyenleri ile gerçek inanç sahibi müminler arasında sarih bir ayrımı aşikar etmedikçe sahtekarların aydın, entelektüel, vaiz, önder, lider, hoca, papaz, metropolitan diye aramızda dolaşmalarına engel olamayacağız. Tıpkı aramızda dolaşan tecavüzcü, hırsız, haydut, katil ve canilerin ellerini kollarını sallayarak yanımızdan geçip gittikleri gibi.

Aman Tanrım, ne kadar yaşanmaz bir devre ulaştık. Yaşamak dediğimiz şey bilincine varabilirsek bir imkansızlık gibi duruyor bu çağda. Düşüncelerimiz farkında olmadığımız bilinçaltı yaralarımızdan köken alıyor! Bir yarayı onarmak için daha büyük yaralara sarılmak zorunda kalıyoruz. Ve hep kan damlıyor. Düşünce bir yumruk gibi inmiyorsa masaya, bir çekiç gibi örse, bir yumruk gibi çeneye, bir kurşun gibi göğse; ona düşünce diyebilir miyiz? Ununu elemiş eleğini asmış muzaffer bir kayıtsızlıktan ne düşünce doğar ne de o düşünceye kaynaklık eden derinlerde bir yara vardır. O yalnızca süslü bir heykel gibidir. Ancak süslü, alıngan ve geveze bir heykel!

İnsan bilgi üretmek istiyorsa ıstırap çekmelidir. Düşünce özü itibariyle bir yıkımdır. Bir bozkır havasıdır. Gecesi soğuk gündüzü kızgın! Istırap zahmet kumaşından dokunur. Bilgiye ulaşmak, bilgiyle oluşmak kişinin kendi eliyle ekip hasat ettiği bir ürünü yemesi gibidir. Ancak bilgi yetmez. Harflerin karmaşık yamaçlarından sözcülerin ovasına ve oradan da kavramların sarp yokuşlarına tırmandıkça düşüncenin zirvelerine yol bulunur. O düşünce de bir eylem politiği zorunlu kılar.

Günümüzde bu kadar zırvacı akademisyen arasında sözü eyleme tekabül eden, sözünün siyasal bir değeri ve ağırlığı olan kaç kişi bulabiliriz. Bu bilgi teknisyenleri, piyasa işportacıları söyledikleri ve........

© Haksöz