Son bir ayda sosyal medyada gördüğüm bir pizzacı ve iki kafeye gitmişim! Evet haklısınız, bundan size ne…ama izin verin durumumu açıklayayım. Uzun bir süre ‘influncer’ların beni etkileyemeyeceğini, benim kendi zevklerim olduğunu söyleyip, ‘trend’ olmuş mekan avcılığı yapan arkadaşlarımla alay ettim ben. Kim olduğunu bilmediğimiz, sosyal medyada birkaç bin takipçili hesabında kendisini gurme ilan eden birinin, “Oooo çok güzel…” diye övdüğü bir hamburgeri yemek için 1.5 saat yol giden arkadaşımla dalga geçmeyecektim de ne yapacaktım!? Ama, evet, ben de o hamburgerciye gittim… “Oooooooo” diye bir cümlede kullanılabilecek ne kadar ‘o’ varsa kullanılmasın gerektirecek bir lezzetin yanından bile geçmeyen o hamburgeri yedikten sonra, Odysseus’un yolculuğu kadar uzun gelen bir sürede, eve dönerken, kendi aptallığıma hayıflanıyordum. Ben ne ara bu kadar ‘trend’ takip eder oldum bilmiyorum. Yavaş yavaş odanın içini dolduran pis bir koku gibi beni ele geçirdi bu “Ben de orada olmalıyım” duygusu.

Doğrusu Rachel Aroesti’nin “Kişisel zevkin modası nasıl geçti” yazısını okuyana kadar içine düştüğüm bu zavallı durumun farkında değildim! “Görmezden gelmek imkansız hale geldi; kişisel zevk, teknolojik gelişmelerle ciddi anlamda –hatta tamamen– yozlaştı. İnternetin, görüş ve inançlarımızı oluşturma biçimimizi kökten değiştirdiğini biliyoruz. Şimdi ise bir başka düşündürücü gerçeğin farkına varıyoruz: Kendi tercihlerimizi oluşturma yeteneğimizi mahvetti...” diyor Aroesti. Birkaç yıl önce olsa bu yazıyı okuduktan sonra gözlerimi devirip “Ne alaka” derdim. Ama bugün ona hak veriyorum...

“KARŞILAŞTIKLARIMIZI SİNDİRME VE DEĞERLENDİRME ZİNİSEL KAPASİTEMİZ KALMADI...”

Sosyal medyada önüme düşen ‘reklam’ içeriklere tav oluyorum, neyin ‘organik’ neyin yapay zeka olduğuyla ilgili algım allak bullak artık, herkesin aynı hamburgerciye gittiğini, aynı elektronik cihazları aldığını düşünüyorum. Dön dolaş aynı müzisyen ve grupların şarkılarını dinliyorum... İtalyan mutfağındaki her yemeği ezberledim! Sorsan sosyalleşmek seçtiğim her şeyi kendi kararımla seçiyorum ama biraz düşününce algoritmaların elinde oyuncak olduğumu fark ediyorum... Bir tek ben mi böyleyim? Rachel Aroesti, “Artık durum böyle........

© Habertürk