“Ateşte açan güldük biz” der şair… Ama o gül, saksıda süs olsun diye değil; yedi düvelin çelik zırhlıları Boğaz’ı zorlarken, Mehmetçik’in kanıyla sulanmış o kutsal toprakta namus sancağı dalgalansın diye açtı!

Yirminci asrın o şımarık, kan emici emperyalistleri, ellerinde haritalar, ceplerinde cetvellerle geldiler. Osmanlı’yı “Hasta Adam” diye yaftalayıp, tabutunu çivilemeye heveslendiler. Yanımızda yorgun bir müttefik, karşımızda son teknolojiyle donanmış bir sömürge canavarı… Sanıyorlardı ki Boğaz’ı geçince bu iş bitecek, sanıyorlardı ki bu millet diz çökecek! Ama hesaplayamadıkları bir şey vardı: Bu toprakların çocukları, Muğla’nın zeybekleri ölmeyi biliyordu!

Bakmayın bugün Muğla’nın kıyılarında güneşlenenlere, bu şehrin asıl ruhu Çanakkale’nin o barut kokan siperlerindedir! 647 vatan evladı! Fethiye’den, Milas’tan, Köyceğiz’den,........

© Haberton