Anlaşılmak, çoğu zaman söylenen sözlerin içinde değil; söylenmeyenin, hissedilenin, içten içe taşınanın yerinde saklıdır. İnsan, kalabalıkların ortasında değil; kendini eksiltmeden anlatabildiği birinin yanında dinlenir. Çünkü bazı sohbetler vardır, yük hafifletir; bazı susuşlar vardır, insanı tamamlar.

İnsan hayatına birkaç kişi girer… biriyle bir kahve içmek yalnızca bir alışkanlık değildir, bir sığınaktır aslında. Dağılan düşünceler toparlanır, iç sıkıntısı bir nebze gevşer. Hele ki acının en keskin anında kapıyı çalan biri varsa, işte orada dostluk denen şey kendini gösterir. O geliş, sadece bir ziyaret değildir; bir omuz, bir hatırlayış,........

© Haberton