Şubatın sonlarıydı. Havalar iyice ısınmış bazı insanlar spor ayakkabılarıyla keyifle yürümeye başlamıştı. Yolun kenarındaki karlar su olmuş deliler gibi yolun aşağısına akıyordu.

Yalancı baharın gerçek belirtileriydi bu ve diğer yaşananlar. Evden erken çıkmıştım çünkü kahvaltıda babam beni çok kırmıştı. Dılgeş amcaya olan borcunu yani yedi bin lirasını geçen gün annemden zorla almıştım. Sözde iki katı yapıp getirecektim inşaatlarda çalışan babamın bu durumdan asla haberi olmayacaktı. Arkadaşımın internet kafesinde o para üç saat içinde bin liraya düşmüştü ve son bin lirayı da kaybetmiştim.

Şimdi ne olacaktı..? Emektar babama ve garip anneme ne diyecektim şimdi ben. Bizimkiler kumar oynadığımı öğrenmeden bu parayı anneme teslim etmeliydim. Kafeden çıkmış yalancı baharın o güzel havasında son sigaramı düşünceli düşünceli içmiştim. Evin önüne varmıştım. Durumu açık açık anlattım bilmeleri gerekiyordu. Çok ağladılar ve kızdılar. Haklılardı. O akşam gözüme gram uyku girmedi sabah ise onlar uyanmadan kendimi evden atmış sokağa çıkmıştım. 27 yaşındaydım ve fen bilgisi öğretmeniydim ancak atanamamış binlerce insandan sadece biriydim. 87 puan almış sonrasında ise mülakata çağrılmıştım ve puanım 72’ye inmişti. Oysaki bütün soruları doğru bilmiştim. Belki de bıyıklarımdan kırmışlardı onca puanı adaletli insanlar! 74 puan alan bir adam benim yerime güzel mahallemizin okuluna atanmıştı. Ailem şaşırmış ve aşırı üzülmüşlerdi ancak elden bir şey gelmiyordu ki. 2 yıl üç harfli marketlerden birinde çalıştım. O dönem ne uzadım ne de kısaldım. En son müdürün iftirası........

© Haberton