Ağlayan bir insan, etrafındakilere sessiz ama acil bir çağrı gönderir. İçimizde bir şey kıpırdar; görünmeyen bir yankı, ortak bir sızı ve "ben de buradayım" diyen ilkel bir bağ uyanır. Peki ya o yankı hiç gelmezse? Ya karşımızdaki gözyaşını tüm netliğiyle kayda geçmesine rağmen, ruhunda kımıldayan tek bir yaprak bile oynamazsa?

Narsisist, karşısındakinin acısını okuma konusunda kusursuz birer uzmandır. Kaşın çatılması, sesin titremesi, çenenin gerilmesi... Hepsi kusursuz bir veri tabanına işlenir. Ancak bu gelişmiş kayıt cihazı çalışırken, içerideki hoparlör tamamen sessizdir. Ne söylendiğini kusursuz anlar; ama ne hissedildiğini zerre duymaz. Bu durum kötü niyetli bilinçli bir tercihten ziyade, derinlerde yatan sinirsel ve yapısal bir kopukluğun ürünüdür.

İki Tür Empati, Tek Bir Eksik

Psikoloji bilimi empatiyi iki temel sütuna ayırır: Karşınızdakinin ne hissettiğini zekâyla kavrama yeteneği olan bilişsel empati ve o acıyı kendi iç uzuvlarınızda duyumsama hali olan duygusal empati.

Narsisistik kişilik örüntüsüne sahip bireylerde ilk parça fazlasıyla sağlamdır. Yüz ifadelerini, ses tonundaki değişimleri ve beden dilini cerrahi bir hassasiyetle çözerler. Ancak ikinci parça, yani duygusal rezonans alanı büyük ölçüde körelmiştir ya da kalın bir duvarla kapatılmıştır. Ağlayan bir insan gördüklerinde ortada bir kriz olduğunu bilirler, fakat bu bilgi içeride bir şefkat dalgasına dönüşmez. Gözyaşının damladığı yeri görürler, fakat o damlanın ruh üzerindeki ağırlığını asla hissetmezler.

Bu kopukluğun omurgası soyut teorilerden ibaret değildir; beynin mimarisinde somut izleri vardır. Nörolojik görüntüleme çalışmaları, sağlıklı bir birey korkulu ya da üzgün bir yüz ifadesiyle karşılaştığında beynin ön insula bölgesinin hızla aktive olduğunu kanıtlıyor. Bu........

© Haberler