Son yıllarda Türkiye’den Almanya’ya doğru ciddi bir beyin göçü yaşanıyor. İyi eğitimli, meslek sahibi, çoğu zaman akademik geçmişi güçlü bir kesim Almanya’ya geliyor ve kendini özellikle “göçmen” değil, “Expat” olarak tanımlıyor. Kavram tercihi bile başlı başına bir zihniyet göstergesi. Elbette ev bulma, iş bulma, diplomaların tanınması ve bürokratik engeller gibi konularda yeni gelenlerin dayanışma ağları kurması anlaşılır ve gereklidir. Ancak mesele bunun ötesine geçtiğinde bazı eleştirel noktalar ortaya çıkıyor. Almanya’nın 60 yılı aşkın bir Türk göç tarihi ve milyonları bulan yerleşik bir Türk toplumu var. Buna rağmen yeni gelen Expatların önemli bir kısmının Almanya’daki mevcut Türk toplumuna belirgin şekilde mesafeli durduğu gözlemleniyor. Bu mesafenin sadece kültürel değil, aynı zamanda sosyal sınıfsal bir boyutu da olabilir. İyi akademik eğitim almış, belirli bir sosyo-ekonomik arka plandan gelen bu kesim, Almanya’daki Türk toplumunu kendisinden farklı bir sınıfsal konumda görüyor olabilir. Bu da bilinçli ya da bilinçsiz bir sosyal mesafe yaratıyor. Dikkat çekici olan, yalnızca bireysel mesafe değil; kurumsal tercihler de. Mevcut Türk kuruluşlarıyla temas kurmak yerine kendi aralarında yeni yapılanmalar oluşturmayı tercih etmeleri; hem Alman toplumuna hem de Almanya’daki yerleşik Türk toplumuna karşı temkinli ve mesafeli bir duruş sergilediklerini gösteriyor. Daha homojen, benzer eğitim ve yaşam tarzına sahip........

© Habererk