Türkiye’de ülke yönetiminin, hukukun ve demokrasinin işleyişine ilişkin ciddi tartışmaların yaşandığı inkâr edilemez bir gerçektir. Toplumun önemli bir kesimi yargının bağımsızlığı, kuvvetler ayrılığı ve demokratik standartlar konusunda farklı değerlendirmeler yapmaktadır. Bu eleştirilerin haklı veya haksız yönleri elbette tartışılabilir.

Ancak son yıllarda belediye başkanlarının ve milletvekillerinin parti değiştirmesi üzerinden yürütülen tartışmalarda dikkatimi çeken başka bir husus var. Sanki her siyasi transferin tek sebebi baskı, korku veya iktidarın gücüymüş gibi bir algı oluşturuluyor. Peki gerçekten mesele bu kadar basit mi?

Siyaseti tek bir nedene indirgemek, çoğu zaman gerçeğin önemli bir bölümünü görmemize engel olur.

Türkiye’de siyasi transferler bugünün konusu değildir. Çok partili hayata geçtiğimiz 1946’dan bu yana neredeyse her dönemde milletvekilleri, belediye başkanları ve siyasetçiler partiler arasında geçiş yapmıştır. 1960’lı yıllarda da oldu, 1970’lerde de oldu, ANAP döneminde de yaşandı, DYP-SHP koalisyonlarında da görüldü, 1990’ların parçalı siyasetinde de sıkça karşılaşıldı. AK Parti iktidarı döneminde de yaşanıyor, yarın başka bir iktidar geldiğinde de yaşanacaktır.

Çünkü transfer sadece iktidarla açıklanabilecek kadar dar bir mesele değildir.

Bir siyasetçinin parti değiştirmesinin birçok sebebi olabilir.

Kimi gerçekten siyasi baskı hissettiğini söyler.

Kimi partisinde gelecek göremediği için ayrılır.

Kimi yeniden aday gösterilmeyeceğini düşündüğü........

© Habererk