Bir siyasi parti, kendi içinde adaleti ve demokratik iradeyi güvence altına alamıyorsa, iktidara geldiğinde ülkeye nasıl adalet getireceği haklı olarak sorgulanır.

Çünkü adalet meydanlarda atılan sloganlarla başlamaz.

Adalet; önce kendi teşkilatında eşitlikle, liyakatle, şeffaflıkla ve hesap verebilirlikle başlar.

Türkiye siyasetinin en büyük çelişkilerinden biri de burada ortaya çıkıyor.

AK Parti’de yaşanan bir haksızlığı anlattığınızda muhalif çevrelerden hemen ses yükseliyor:

“Demokrasi yok! Hukuk yok! Adalet yok!”

Peki aynı anlayış kendi partinizde ortaya çıktığında ne yapıyorsunuz?

İşte asıl sınav burada başlıyor.

Kendi mahallenizde yapılan haksızlığa sessiz kalıp karşı mahalledeki haksızlığa isyan ediyorsanız, sizin meseleniz adalet değil; tarafgirliktir.

Yıllardır yakından takip ettiğimiz bazı siyasi yapılarda bunun çarpıcı örneklerini gördük.

Bir dönem teşkilatların başında bulunan bazı isimler, siyasi güçlerini fikirlerinden, demokratik mücadeleden ve ortaya koydukları siyasi başarıdan ziyade; çevrelerinde oluşturdukları sertlik ve “sokağa hâkim olma” algısından üretmeye çalıştılar.

Hatta zamanla bu görüntü, bazı çevrelerde meziyet gibi sunuldu.

Oysa siyasette kabadayılık başka, liderlik başkadır.

Siyasi teşkilat yönetmek; insanları korkutmak, susturmak veya çevresinde dokunulmazlık görüntüsü oluşturmak değildir. Tam tersine, farklı düşünen insanları aynı çatı altında hukuk ve ortak kurallar içerisinde........

© Habererk