Siyasetçilerin parti değiştirmelerinin en önemli nedeni, ülkemizde parti içi demokrasi ve önseçim olmamasıdır. Türkiye’ye parti içi demokrasiyi ve önseçimleri DP getirdi. CHP’de benimsedi. Demokratlar 1980 öncesinde, 1977 seçimleri dışında, adaylarını ön seçimle belirlediler ve parti içi demokrasiden ödün vermediler. Demirel AP’yi 1964 ile 1980 arasında yönetti. Bu süre zarfında bir kere bile İstanbul İl Başkanını belirleyemedi. Kongrelerde ekipler yarışırlar, il başkanı ya Bilgiç ya da Tekinel gruplarından seçilirdi.

Bu münasebetle 1980 öncesinde parti değiştirme, yani merkez sağdan sola geçme veya tam tersi, merkezden uçlara yahut uçlardan merkeze geçmek, yok denecek kadar azdı. Adeta aşiret reisleriyle sınırlıydı. Görüş ayrılıkları nedeniyle partilerinden ayrılarak yeni parti kuranlar olurdu ama buna transfer denemez. Mesela ispat hakkı konusunda Menderes ve Bayar’la anlaşamayan demokratlar, DP’den ayrılarak Hür Partiyi kurdular. 

Demirel’i fazla liberal bulan ve DP’lilerin siyaset yapma yasaklarının kaldırılmasını ağırdan aldığını düşünen Bilgiç ve arkadaşlarıyla, Demirel’e tam bağlı olduklarından yeminliler olarak adlandırılan grup, AP’de büyük bir mücadeleye girdiler. Bilgiççiler Demirel’i deviremedi. Demirel Bilgiç ve ekibini tasfiye edemedi. Nihayetinde AP’den Demokratik Parti doğdu. 

CHP’nin ‘’ortanın solunu’’ benimsemesini Atatürkçülükten sapma olarak gören Feyzioğlu ve ekibi CHP’den koptu. Bu ayrılmalar transfer değil bilakis erdemli davranışlardı. Siyasetçiler fikir ve program farklılıkları yüzünden konforlu alanlarını terk ediyor ve mücadeleye atılıyorlardı.

Türk siyasetinde ilk toplu transfer, dürüstlük timsali Ecevit tarafından, Güneş Motelde yürütülen pazarlıklar sonucunda gerçekleştirildi. 10 Adalet Partili milletvekili, partilerinden ayrılarak bakan yapılmaları ve kumar borçlarının ödenmesi karşılığında, CHP ile hükümet kurdular. AP’de böylece 1977’de önseçim yerine merkez yoklaması yapmanın bedelini iktidarı kaybederek ödedi. Bu vekillerden bir kısmı sonraki yıllarda rüşvet ve yolsuzluktan hüküm giydiler.

Partilerde demokrasi ve önseçim olduğunda, genel merkezle ve genel başkanla ters düşenler partiden ayrılmazlar. Zira onların patronları üyeler ve delegelerdir. Onlardan oy alabildikleri sürece siyasete devam edebilirler. Parti içi demokrasi ve önseçim genel başkanın gücünü........

© Habererk