Bir sabah, şehre dev gibi filler girmeye başladığında insanlar önce bir sessizlik hissetti.

Ardından kalabalık, büyük bir gürültüyle meydanları doldurdu. Ellerindeki telefonlardan bakıp bakıp alkışlayanlar, ne olup bittiğini tam anlamadan, sadece etraflarındaki coşkulu kalabalığa ayak uyduruyorlardı.

Herkesin yüzünde aynı maskeli ifade vardı: Ne olursa olsun, anlık heyecanın peşinden gitmek, olan bitene gözlerini kapamak, vicdanın suskunluğuna teslim olmak…

Ama o dev filler, her adımlarında şehri yalnızca geçmiyordu. Onlar, bir şeyi daha ezip geçiyordu: İnsanların umutlarını. Her adımda kaybolan bir şey vardı.

Çocukların gözlerindeki ışık, gençlerin hayalleri, yaşlıların huzur arayışı… Hepsi, dev filler bastıkça siliniyordu.

Düşünmeden ezilen umudu,

Düşünmeden kaybolan yarını…

Bir grup insan bu sessiz felakete kayıtsız kalırken, bir diğer grup ezilenleri fark etmeye başladı. Fillerin gölgesinde kalanları, susturulmuş sesleri, bastırılmış çığlıkları gördüler. Ama çoğu zaman iş işten geçmişti sanılıyordu. Çünkü dünya, güçlü olanın hikâyesini daha yüksek sesle........

© Habererk