Aynı ağaca doluşmuş gibiyiz şimdi… Ama o ağaç, bir orman değil; bir ekran. Dallarında düşünce değil, tepkiler sallanıyor. Ve biz, insan olduğumuzu unutup dijital bir maymunluğun içinde birbirimize ses değil, gürültü fırlatıyoruz. Kalabalığın ortasında yalnız kalmak… İnsanın içine en sessiz çığlığı bırakan o görünmez yara. Şehir akıyor. İnsanlar akıyor. Sesler üst üste yığılıyor. Ama kimse kimseye değmiyor. Göz göze geliyoruz belki, ama kimse kimsenin içine bakmıyor. Duyuyoruz… ama anlamıyoruz. Aynı kaldırımı paylaşan bedenler, bambaşka gezegenlerde dolaşan ruhlar gibi. Belki de buna artık “kalabalık gölgeler” değil, aynı ağaca doluşmuş dijital maymunlar sürüsü demeliyiz. Çünkü artık şehir sadece sokakta değil. Ekranlarda. Yorumlarda. Canlı yayınlarda. Orada herkes konuşuyor. Herkes biliyor. Herkes hüküm veriyor. Ama kimse dinlemiyor. Sözde toplum meseleleri........

© Habererk