Arif olanın gözü değil, özü görür. Söz bittiğinde suskunluğun ne anlattığını bilir. Herkes diliyle hüküm verirken, O kalbin en derinine eğilir. Her insanı arif bilen cahil ben… Arif’e tarif verecek değilim. Lakin bazı zamanlar vardır; susmak da insanın içine ağır gelir yazmadan da olmaz.  Her arifede içim sıkılır. İçim bedenime sığmaz. Bugün arife. Takvim bayramı gösteriyor. Ama memleketin yüzünde bayram sabahına benzeyen bir hâl yok. Sanki herkes aynı günün içinden geçiyor ama aynı hayatın içinden geçmiyor. Bir yerde sofralar büyüyor. Bir yerde cümleler küçülüyor. Bir yerde kahkahalar yükseliyor. Bir yerde sessizlik, duvarlardan geri dönüyor. Aynı gökyüzünün altında bu kadar başka başka hayat yaşanıyorsa insan ister istemez düşünüyor: Bazı yükler omuzda değil; insanın içine konuyor. Bir annenin........

© Habererk