Toplumsal hafıza, şiddeti çoğu zaman seçerek hatırlar.

Bazı suçlar unutulur, bazıları ise ideolojik etiketlerle yeniden yazılır.

Böylece bireysel suç hikâyeleri, kolektif bir meşruiyet zırhına bürünür.

Kahraman Yılmaz’ı cezaevinde tanımıştım.

On yedi yaşında, İzmir’de suç ağları içinde kiralık katil olarak kullanılmış bir gençti.

Hakkında anlatılanlar ağırdı; yaşı ise bu ağırlığı daha da çarpıcı kılıyordu.

Cezaevinde korunuyordu, düzenli parası vardı, dışarıyla bağı kopmamıştı.

Daha o yaşta bir suç ekonomisinin parçasıydı.

Dikkat çekici........

© Habererk