16. Yüzyılın ortalarıydı.

Hint Okyanusu üzerindeki Baharat Adaları, küçük devletler ve sultanlıklar tarafından idare ediliyordu. Altın, gümüş gibi değerli madenler ve baharat çeşitliliğiyle tanınan bölgenin huzuru, Avrupalı denizciler tarafından tehdit edilmeye başlamıştı. Coğrafi keşiflerin gelişmesiyle Ümit Burnunu aşarak Afrika’nın güneyinden Hint Okyanusuna açılan gemilerin ardı arkası kesilmiyordu. Özellikle Portekizliler ve Hollandalılar hem buraları sömürmeye hem de Hristiyanlığı yaymaya geliyorlardı.

Portekiz Krallığının ele geçirip üs olarak kullandığı ilk kara parçası Malakka’ydı. Ateşli silahlar karşısında çaresiz kalan küçük devletler birer birer Portekiz’e boyun eğmeye başlamışlardı.

Sumatra Adasının kuzeyindeki Açe Sultanlığı, Müslümandı.

Saldırıların yoğunlaşması, Mekke’ye giden bir geminin, Portekizliler tarafından batırılarak Hac yolcusu beş yüz Müslümanın öldürülmesi üzerine Açe Sultanı Alaaddin Riayet Şah, Osmanlı Devletinden yardım istemeye karar verdi. Zaten kendilerini Osmanlının bir parçası olarak görüyor, Cuma hutbelerinde Padişahın adını anıyorlardı. Dünyanın süper gücü ve en büyük İslam devletinin hünkârına uzunca bir mektup yazdı. En güvenilir adamını elçi olarak tayin edip ambarlarını baharat ve pirinçle doldurduğu otuz gemiyle birlikte İstanbul’a doğru yola çıkardı.

1564 yılında başlayan yolculuk tam iki sene sürdü. Fırtına, salgın ve saldırıların büyük hasar verdiği elçilik heyeti, 1566 yılında İstanbul’a ulaştığında geriye sadece iki gemi kalmıştı.

Heyet sarayda dinlenmeye alındı. Zaten dönemin Osmanlı hükümdarı Kanuni Sultan Süleyman Avrupa seferindeydi ve ordusunun başında Zigetvar’ı kuşatmıştı.

Padişah’ın İstanbul’a dönüşü beklerken, Sultan Süleyman’ın ölüm haberi geldi. Ardından oğlu Sultan II. Selim tahta geçti. Görüşme onunla yapıldı.

Elçiler, yeni sultana hediye olarak bir torba Sumatra biberi takdim ettiler. 28 geminin Portekiz saldırılarında battığını, kalan gemilerdeki erzakın açlıktan........

© Haber7